Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nocna Gwiazda †. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Nocna Gwiazda †. Pokaż wszystkie posty
26 listopada 2019
Praxidike umiera
30 października 2019
Od Praxidike'a CD Carmen
Ja? Pomocy?! Żartuje sobie ze mnie.
— Kpina. — mruknąłem pod nosem do samego siebie, jednak towarzyszka rozmowy chyba dosłyszała ten nieprzyjazny zwrot. — Kim są twoi rodzice? Może kojarzę.
Musiałem zmienić temat. Nie przeszkadzała mi cisza, wręcz przeciwnie! Mogłem w spokoju obserwować jej zachowanie, które jednak jasno dawało znać, że ta rozmowa ją odpycha. Nerwowe drapanie o bruk, wzrok uciekający przed kontaktem wzrokowym.
— Czy to bardzo istotne? — grymas na jej twarzy mówił sam za siebie.
Chyba nie potrafię dyskutować ze swoimi pobratymcami. Nie jestem w stanie rozczytać jej intencji.
— Chciałem tylko odświeżyć pamięć. Ród mówi dość sporo o jego członkach.
— W takim razie z jakiego rodu jesteś? — humor samicy znacznie się poprawił, kiedy zadała to lekko zadziorne pytanie.
Jej zmienna postawa zbijała mnie z tropu. Jak postępować z takim osobnikiem? Na żarty nie miałem ochoty, więc wciąż pozostawałem w swojej sferze komfortu.
— Syn poprzedniego lidera Tenebris, Ganimedesa. — burknąłem niechętnie. Nie jest to przeszłość, którą chciałbym się chwalić.
Atmosfera była niemiłosiernie ponura. Carmen doskwierał głód i myślę, że znała mojego przodka. Z każdą minutą zimno otaczało mnie coraz bardziej, przez co spotkanie dłużyło się i stawało nie do zniesienia.
— Nie wiem dokąd zmierza ta rozmowa, ale jeżeli chcesz, możemy wybrać się na bardziej obfite polowanie. Rzecz jasna myślałem, żeby udać się w stronę lasu. — odparłem z dumą i lekką wyższością, że mogę zaoferować swoją pomoc. — Będę zaszczycona. — Nie kryła się ze swoim prześmiewczym tonem, używała go jak broni. — Prowadź.
Uczyniłem tak, jak powiedziała. Gwałtownie odwróciłem się plecami do Carmen i żwawym krokiem ruszyłem przed siebie. Czułem na sobie kroki podążającej za mną towarzyszki, która nieustannie przyśpieszała. W pewnym momencie zaczęliśmy się oddalać od miasta biegiem. Na horyzoncie wyrastało coraz to więcej nagich, jesiennych drzew, okupowanych przez drobnych mieszkańców tego terenu. Z okoliczną florą i fauną żyłem w zgodzie, poza jednym wyjątkiem. Odkąd granice terytoriów zostały zatarte, psowate z innych klanów niewyobrażalnie działały mi na nerwy. Swojej własności pilnuje i bronie jak oka w głowie. Dlatego ta sytuacja, w której brakowało podziałów, rujnowała moje poczucie bezpieczeństwa, ponieważ siłą rzeczy odbierało to moją władzę. Tak właśnie napotkaliśmy jakiegoś obcego osobnika.
Przystanąłem natychmiast, by lepiej się przyjrzeć.
— Kpina. — mruknąłem pod nosem do samego siebie, jednak towarzyszka rozmowy chyba dosłyszała ten nieprzyjazny zwrot. — Kim są twoi rodzice? Może kojarzę.
Musiałem zmienić temat. Nie przeszkadzała mi cisza, wręcz przeciwnie! Mogłem w spokoju obserwować jej zachowanie, które jednak jasno dawało znać, że ta rozmowa ją odpycha. Nerwowe drapanie o bruk, wzrok uciekający przed kontaktem wzrokowym.
— Czy to bardzo istotne? — grymas na jej twarzy mówił sam za siebie.
Chyba nie potrafię dyskutować ze swoimi pobratymcami. Nie jestem w stanie rozczytać jej intencji.
— Chciałem tylko odświeżyć pamięć. Ród mówi dość sporo o jego członkach.
— W takim razie z jakiego rodu jesteś? — humor samicy znacznie się poprawił, kiedy zadała to lekko zadziorne pytanie.
Jej zmienna postawa zbijała mnie z tropu. Jak postępować z takim osobnikiem? Na żarty nie miałem ochoty, więc wciąż pozostawałem w swojej sferze komfortu.
— Syn poprzedniego lidera Tenebris, Ganimedesa. — burknąłem niechętnie. Nie jest to przeszłość, którą chciałbym się chwalić.
Atmosfera była niemiłosiernie ponura. Carmen doskwierał głód i myślę, że znała mojego przodka. Z każdą minutą zimno otaczało mnie coraz bardziej, przez co spotkanie dłużyło się i stawało nie do zniesienia.
— Nie wiem dokąd zmierza ta rozmowa, ale jeżeli chcesz, możemy wybrać się na bardziej obfite polowanie. Rzecz jasna myślałem, żeby udać się w stronę lasu. — odparłem z dumą i lekką wyższością, że mogę zaoferować swoją pomoc. — Będę zaszczycona. — Nie kryła się ze swoim prześmiewczym tonem, używała go jak broni. — Prowadź.
Uczyniłem tak, jak powiedziała. Gwałtownie odwróciłem się plecami do Carmen i żwawym krokiem ruszyłem przed siebie. Czułem na sobie kroki podążającej za mną towarzyszki, która nieustannie przyśpieszała. W pewnym momencie zaczęliśmy się oddalać od miasta biegiem. Na horyzoncie wyrastało coraz to więcej nagich, jesiennych drzew, okupowanych przez drobnych mieszkańców tego terenu. Z okoliczną florą i fauną żyłem w zgodzie, poza jednym wyjątkiem. Odkąd granice terytoriów zostały zatarte, psowate z innych klanów niewyobrażalnie działały mi na nerwy. Swojej własności pilnuje i bronie jak oka w głowie. Dlatego ta sytuacja, w której brakowało podziałów, rujnowała moje poczucie bezpieczeństwa, ponieważ siłą rzeczy odbierało to moją władzę. Tak właśnie napotkaliśmy jakiegoś obcego osobnika.
Przystanąłem natychmiast, by lepiej się przyjrzeć.
<Carmen?>
[351 słów: Praxidike otrzymuje 3 Punkty Doświadczenia]
16 października 2019
Od Praxidike'a CD Carmen
Ze snu przebudził mnie okropny chłód. Nad ranem bywało najgorzej, zanim słońce wzeszło nad horyzontem, a ostatnie ciepłe promienie tego roku zechciały ogrzać ten zimny świat. Sierść nie dawała mi wystarczającej ochrony. Tak jak i kawałki kartonu, czy innych materiałów, które miały imitować posłanie.
Potrzebowałem natychmiast pobudzić krążenie. Zerwałem się z ziemi na równe łapy. Jesienny podmuch nastroszył sierść na grzbiecie i przyprawił o dreszcze. Biegiem ruszyłem przed siebie. Nie zastanawiała mnie droga. Potrzebowałem jedynie rozgrzać swe ciało, by nie zamarznąć na śmierć.
Każdy krok sprawiał mi ból. Skostniałe kończyny nie chciały współpracować, ale nie mogłem dać im za wygrane. Nie zwalniając, pokonałem kilka stopni prowadzących pod drzwi parterowego, drewnianego domu. Podparłszy się o coś przypominającego kosze na śmieci, wdrapałem się na płaski dach, którego dachówki, choć śliskie, swoją kadmową czerwienią rozpalały ciało i duszę.
Nareszcie!
Przymknąłem powieki, by dać odpocząć źrenicom. Pysk, na którym zawitał delikatny grymas zadowolenia, uniosłem wyżej, by móc napawać się resztką dóbr tej krainy. Ognisty olbrzym przegonił mrok i chłód. Napawał nadzieją i koił nerwy. Jakby czas na chwilę łaskawie przestał pędzić. A ten tłuściutki, drobny ptaszek odpowiadał na moje myśli.
Natura nigdy nie jest tak delikatna, za jaką uchodzi. Potrafi sobie z ciebie zażartować w każdym momencie. Nie wiem, ile czasu straciłem, marząc na dachu bezpańskiej chaty, ale pierwsze krople zignorowałem. Jednak one zaczęły się mnożyć i mnożyć jak mój narastający gniew. Nie miałem ochoty nawet szukać schronienia, było mi obojętne, że woda tak łatwo odbiera ciepło, ale te szmery...
Nie dawały spokoju mojej czujności. Chociaż dom stanowił świetny punkt obserwacyjny, to wzrok nie był moim sprzymierzeńcem. Zapach samicy zwracał na siebie uwagę. Pozwoliłem by, prowadził mnie słuch, gdyż obca nawet nie starała się ukryć swojej obecności. Powolnym krokiem zbliżała się w moim kierunku. Nie chowałem się, pragnąłem stanąć twarzą w twarz z przybyszem. Zza rogu wyłoniła się ona. Suka wyraźnie nie spodziewała się takiego spotkania. Wbiła we mnie swoje ciemne ślepia. Miała piękną wilczą posturę, stonowaną szlachetną bielą. Nawet deszcz nie mógł odebrać objętości tej sierści. Niewielka zdobycz w jej zębach wciąż wierzgała. Zdawała się być mi znajoma.
Ciężko mi było zebrać myśli. Obserwowałem każdy jej ruch jak w transie. Widać było, że cisza sprawia samicy niezręczność.
— Praxidike. — Odparłem prawie szeptem, jakbym mówił do siebie. Uniosłem lekko pysk, by dorównać wzrostem śnieżnobiałej i natychmiast poprawiłem swój ton wypowiedzi. — A Ciebie jak zwą?
Nie wyglądała na specjalnie zainteresowaną rozmową ani moją osobą, kiedy jedzenie uciekło jej sprzed nosa. Odchrząknąłem by zwrócić na siebie uwagę, a wnet rozbrzmiał delikatny, ale pewny siebie głos Carmen. Miała na imię Carmen. Pasowało to do jej oblicza, jak i do całej tej otaczającej, chłodnej scenerii.
— Potrzebujesz pomocy?
Nie spodziewałem się po sobie, że z warg moich padną takie słowa. Jej osoba mnie ciekawiła i intrygowała. Wyglądała na dosyć młodą. Możliwe, że widziałem ją ostatnio, jako szczeniaka, ale nie miałem wyraźnych wspomnień. Wydaje się, jakby przeszłość była za mgłą.
Potrzebowałem natychmiast pobudzić krążenie. Zerwałem się z ziemi na równe łapy. Jesienny podmuch nastroszył sierść na grzbiecie i przyprawił o dreszcze. Biegiem ruszyłem przed siebie. Nie zastanawiała mnie droga. Potrzebowałem jedynie rozgrzać swe ciało, by nie zamarznąć na śmierć.
Każdy krok sprawiał mi ból. Skostniałe kończyny nie chciały współpracować, ale nie mogłem dać im za wygrane. Nie zwalniając, pokonałem kilka stopni prowadzących pod drzwi parterowego, drewnianego domu. Podparłszy się o coś przypominającego kosze na śmieci, wdrapałem się na płaski dach, którego dachówki, choć śliskie, swoją kadmową czerwienią rozpalały ciało i duszę.
Nareszcie!
Przymknąłem powieki, by dać odpocząć źrenicom. Pysk, na którym zawitał delikatny grymas zadowolenia, uniosłem wyżej, by móc napawać się resztką dóbr tej krainy. Ognisty olbrzym przegonił mrok i chłód. Napawał nadzieją i koił nerwy. Jakby czas na chwilę łaskawie przestał pędzić. A ten tłuściutki, drobny ptaszek odpowiadał na moje myśli.
Natura nigdy nie jest tak delikatna, za jaką uchodzi. Potrafi sobie z ciebie zażartować w każdym momencie. Nie wiem, ile czasu straciłem, marząc na dachu bezpańskiej chaty, ale pierwsze krople zignorowałem. Jednak one zaczęły się mnożyć i mnożyć jak mój narastający gniew. Nie miałem ochoty nawet szukać schronienia, było mi obojętne, że woda tak łatwo odbiera ciepło, ale te szmery...
Nie dawały spokoju mojej czujności. Chociaż dom stanowił świetny punkt obserwacyjny, to wzrok nie był moim sprzymierzeńcem. Zapach samicy zwracał na siebie uwagę. Pozwoliłem by, prowadził mnie słuch, gdyż obca nawet nie starała się ukryć swojej obecności. Powolnym krokiem zbliżała się w moim kierunku. Nie chowałem się, pragnąłem stanąć twarzą w twarz z przybyszem. Zza rogu wyłoniła się ona. Suka wyraźnie nie spodziewała się takiego spotkania. Wbiła we mnie swoje ciemne ślepia. Miała piękną wilczą posturę, stonowaną szlachetną bielą. Nawet deszcz nie mógł odebrać objętości tej sierści. Niewielka zdobycz w jej zębach wciąż wierzgała. Zdawała się być mi znajoma.
Ciężko mi było zebrać myśli. Obserwowałem każdy jej ruch jak w transie. Widać było, że cisza sprawia samicy niezręczność.
— Praxidike. — Odparłem prawie szeptem, jakbym mówił do siebie. Uniosłem lekko pysk, by dorównać wzrostem śnieżnobiałej i natychmiast poprawiłem swój ton wypowiedzi. — A Ciebie jak zwą?
Nie wyglądała na specjalnie zainteresowaną rozmową ani moją osobą, kiedy jedzenie uciekło jej sprzed nosa. Odchrząknąłem by zwrócić na siebie uwagę, a wnet rozbrzmiał delikatny, ale pewny siebie głos Carmen. Miała na imię Carmen. Pasowało to do jej oblicza, jak i do całej tej otaczającej, chłodnej scenerii.
— Potrzebujesz pomocy?
Nie spodziewałem się po sobie, że z warg moich padną takie słowa. Jej osoba mnie ciekawiła i intrygowała. Wyglądała na dosyć młodą. Możliwe, że widziałem ją ostatnio, jako szczeniaka, ale nie miałem wyraźnych wspomnień. Wydaje się, jakby przeszłość była za mgłą.
<Carmen?>
[479 słów: Praxidike otrzymuje 4 Punkty Doświadczenia]
13 października 2019
Subskrybuj:
Posty (Atom)