Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mlecz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mlecz. Pokaż wszystkie posty

18 maja 2022

Od Mlecza CD Poziomka

Kiedy tylko dostał ochocze potwierdzenie, zamerdał kilkukrotnie ogonem. Właśnie został prawowitym, adopcyjnym ojcem tak jak kiedyś Laurency. Szturchnął lekko szczenię, jakby chciał upewnić się, czy to nie sen. Wszystko było jak najbardziej prawdziwe, a Mlecz nie przejął się spadającym na jego barki obowiązkiem.
— Nie, szkrabie, będę twoim tatą. Mama brzmi nudnie i źle, a ja ci nigdy nie powiem, abyś się wynosił — rzekł dumnie, składając obietnice.
Wreszcie w Mleczu można było dostrzec dawną iskrę w spojrzeniu i jego dziecinne zachowanie. Zdecydowanie odżył kiedy w jego głowie znajdowała się żywa istota, w tym momencie powiedziałby wszystkim prosto z mostu, że jest najszczęśliwszym bezgwiezdnym na ziemi. Miał Poziomka i to mu wystarczyło, ba nie chciał zbytnio nawet dzielić się informacją, że go znalazł. Wiązało się to ze znalezieniem mentora, a mentor to trening, a trening to mniejsza ilość czasu, który mogą spędzić tylko we dwójkę.
Końcowo w wolnym czasie, którego nie spędzili na rozmawianiu o roślinach, poszli do wyższych władz się wytłumaczyć, że w sumie biały puch nie został ukradziony, a dobrowolnie sprowadzony. Lubił to w bezgwiezdnych, że każdy nowy pies był miło traktowany, pamiętał, jak to on szedł do ówczesnego lidera i nie mógł poprawnie wymówić jego imienia. Cóż teraz też czasem zdarza mu się przekręcać imiona, ale nie tak często jak za szczenięcia.
— Teraz jesteś pełnoprawnym bezgwiezdnym, wiesz? Każdy inny pies tutaj to albo twoja ciotka lub wujek, a szczeniaki traktuj jak ee rodzeństwo! Jasne? A i dalej trzymamy się zasady, że sam nie wychodzisz, okej? — Mlecz dokonał już wprawy jak szybko przejść z trybu luzaka na opiekuńczego rodzica.
Nie chciał, aby coś stało się na jego warcie. Jeśli jakiś wypadek stałby się na treningu, to wiadomo, że byłaby to wina Szpaka i to on byłby za to odpowiedzialny.
— Wracając do roślin, to możesz rozmawiać o tym z medykami, wiesz? Oni się na tym znają, ale uwaga może cię to zaskoczyć. — Zdecydowanie, aby zmęczyć jego mózg, takie rozmowy mogłyby być efektywne.
<Poziomku?>
[321 słowa, Mlecz otrzymuje 3 punkty doświadczenia]

21 kwietnia 2022

Od Mlecza CD Poziomki

Mlecz do tej pory nie spodziewał się, że ktoś może mówić tak szybko, by nie miał czasu na zastanowienie się nad odpowiedzią. Dosłownie. Samiec zdążył otworzyć pysk, a mniejszy osobnik już sam sobie odpowiedział.
— Tak, dokładnie dlatego — przytaknął, o mało co nie gryząc się w język z szybkości wypowiadanych słów. Bał się, że ten znów zasypie go jakimiś pytaniami.
Nie przeszkadzało mu to, dzięki temu jego dzień nabrał tempa, a myśli zajęły czymś innym niż smętami, które w obecnej chwili obijały się echem.
— Wiesz, są lepsze, bo jako jedyne są magiczne, kiedy minie odpowiednia ilość dni i dostarczysz im miłości, to zamieniają się w białe kwiatki, takie co przy wietrze rozpadają się, tworząc nowe.
Tak, zdecydowanie był to proces warty uwagi. Dla beżowego psa znaczył on bardzo dużo, w końcu było to przemijanie, a samiec w ostatnim czasie poznał to aż za bardzo. Otrzepał się z dreszczu, który pojawił się na jego skórze. Nie mógł oddalać się w swoje myśli, bo nie był już sam, mały towarzysz ciągle znajdował się naprzeciw jemu. Kiedy tylko zaobserwował przekręcona głowę, zrobił dokładnie to samo, z tą różnicą, że w druga stronę. Szybko jednak wróciła na swoje miejsce kiedy usłyszał jego słowa.
— Mama? Nie ma tu z tobą mamy? — zapytał ze zdziwieniem. — Słuchaj, słuchaj, na pewno musi ci wybaczyć w końcu to twoja mama no nie? Ale jestem teraz ja i jesteśmy tutaj w bezgwiezdnych. — Gubił się nieco w tym co chciał przekazać.
Mógł sobie łapę uciąć, że ten szczeniak był tu od początku! No przecież wcześniejsze pchły nie zepsuły mu wzroku. Tym razem miał czelność zwracać uwagę szczenięciu, gdy te za szybko mówiło. Musiał zrozumieć całą sytuację, aby wytłumaczyć Dymowi, że znalazł dzieciaka i go wziął? Nie no przecież się rozdzielili i nie zaciągnął go siłą, co dyskwalifikowało go z definicji porwania.
Gdy tylko jego cztery litery spoczęły w legowisku obok Poziomki, odetchnął, starając się zebrać wszystko do kupy.
— Czyli podoba ci się tu? Bo wiesz, musisz poczekać na mamę, a skoro jesteś jeszcze mały, to musisz być pod opieką, szczególnie gdy teraz dwunożni kręcą się po okolicy. — Starał się wytłumaczyć mu obecna sytuacje, pamiętał jak to jemu za szczeniaka, było ciężko zrozumieć pewne sytuacje.
— To, co jest pewne to to, że beze mnie nie możesz wychodzić dalej tak jak z mamusią, okej? Będziemy robić wspólne wyprawy, ale to w swoim czasie, jasne? — Chciał być bardziej niż pewien, że nic mu się nie stanie. W końcu to los go zesłał pod łapy Mlecza i gdyby wierzył w tych gwiezdnych, to na pewno byłaby ich wina. Na szczęście dało się to wytłumaczyć na stokroć innych sposobów, lecz jedyne co jego kaczy móżdżek przyjmował do wiadomości to fakt ze Laurency zesłał tę duszę, by uratować Mleczysława przed pełną destrukcją.
<Poziomku?> 
[454 słów, Mlecz otrzymuje 4 punkty doświadczenia]

11 kwietnia 2022

Od Mlecza CD Poziomki

Kiedy tylko nastała pora nowych liści, cztery łapy same wyciągały kupę futra z legowiska. Mlecz od zawsze lubił czas, w którym można było zaobserwować postęp natury. W zasadzie miał to wzmacniane przez mentora, który do tego miał znacznie większe zamiłowanie.
Bezgwiezdny znalazł się na miejscu, które w pewnym dniu było sadem żółtych kwiatków. Tym razem zastąpiły go inne, najwyraźniej przeniosły się w lepsze miejsce, a to zmuszało go do zmiany swojego miejsca. Mlasnął głośno, wydobywając ze szpary między zębami jakieś resztki posiłku.
— Ostatni szczur był jakiś gumiasty — rzekł sam do siebie.
Samiec nie zwróciłby na nic uwagi, gdyby nie poruszenie z jego prawej strony, spojrzał tam. Żeby dostrzec białą kulkę, musiał opuścić nieco swój wzrok, a do jego uszu dotarła woda lejąca się szczeniakowi z pyska.
— Kwiatki? Kwiatki są ładne, chociaż znacznie lepsze są te żółte. — Próbował odzwierciedlić jego entuzjazm.
— Ja, ja jestem Mlecz. Wiesz, znaczy, ty nie wiesz, ale ja ci powiem, że nie wiem jak długo, tu jestem. Nie liczę, ale zdążyłem spędzić tu szczeniackie zabawy.
Bezgwiezdny nie spodziewał się takich pytań, pomimo możliwości przeliczenia swoich księżyców stwierdził, że to niepotrzebne. Poczułby się strasznie staro, a tego by nie chciał.
Zniżył się na łapach, aby nie przeciążać swojego karku. Nie ukrywał, że mu się przyglądał. Jak to możliwe mieć tak nieskazitelnie czystą sierść?
— Jesteś strasznie puszysty, znaczy uroczy, ale puszysty też. Czekaj, czekaj, nie powinieneś być w legowisku? Musisz być grzecznym szczeniaczkiem.
Tak szczerze to nie był pewien swoich słów, przecież nigdy nie miał szczeniąt. Tym razem jednak czuł, że musi się zająć mniejszym bezgwiezdnym. Co by zrobiła mała biała kulka przy hyclach, którzy nie próżnowali?
Podniósł ociężałe ciało i dla pewności, rozejrzał się. Kiedy nie wykrył niebezpieczeństwa, szturchnął szczenię w bok, aby ruszył za nim. Samiec od czasu do czasu spoglądał na towarzysza, któremu nie brakowało zachwytu nad naturą. Po raz kolejny mógł zauważyć w innym psie, cząstkę siebie, tę, którą zgubił. Zastanawiał się jedynie czy to kwestia dorastania, czy faktycznie odejście przybranego ojca, aż tak wpływała na jego psychikę. W zasadzie chyba częściej powinien odwiedzać Kurkę, może cierpi na jakąś nieuleczalną chorobę? Lub mrówki zimowały w jego czaszce i przegryzły kable niczym kuny.
Słońce zdążyło zmienić swoje położenie, zanim dwójka doczłapała się na blokowisko. Mlecz po dłuższej chwili stwierdził, ze z tego Poziomka to naprawdę fajny pies. Przyjemnie odpowiadał, a gdyby tylko mógł to z uśmiechem na twarzy, mówił o swoich przygodach. Bezgwiezdny nie powiedział tego wprost, jednak tym nic nieznaczącym spotkaniem właśnie nadał sobie role, role sprawowania opieki nad dopiero poznanym malcem.
<Poziomeczku?>
[417 słów, Mlecz otrzymuje 4 punkty doświadczenia]

26 marca 2022

Od Mlecza CD Pokrzywy

Od samego ułożenia się na legowisku Mlecz czuł, że jego równowaga zostanie zaburzona i tak właśnie się stało. Od samego początku odliczał w głowie, ile razy podrapał się lewą czy prawą łapą. Minął spory odstęp czasu kiedy jego tarmoszenie nie było z nudów, co zdecydowanie powinno go zaalarmować, lecz przez ostatnie wydarzenia jakoś o tym zapominał i stało się to jego rutyną. Nie miał w planach paplania o Laurencym, jednak to było silniejsze niż jakikolwiek gwiezdny, a Pokrzywa niemo wywierała na nim presje. Jego pysk zamknął się równie szybko kiedy to pałeczkę znów przejęła młodsza suka. Zapewne gdzieś tam z tyłu na wszelki wypadek miał ułożone odpowiedzi gdyby jakiś pies miał zamiar zrobić z siebie psychologa, jednak nie był przygotowany na to spotkanie gdzie mimo wszystkich zaprzeczeń, dostrzegał w niej małego Mlecza.
Nie był pewny, co powinien jej odpowiedzieć, doskonale ją rozumiał, a przez ten cały czas po prostu odciął się od innych. Kiedy jedna trzecia jego wzrostu dała mu chwile na odpowiedź (co jak dobrze wiemy, nie trwa długo), zdał sobie sprawę, że kompletnie nie przypominał sobie o wymienionych przez jej członkach klanu. Bez większego namysłu jak na starca przystało, westchnął przeciągle, podnosząc się przy tym na łapach. Samiec skoncentrował swój wzrok na osobie, którą rozumiał, przynajmniej tak mu się wydawało, ale przecież zbyt dużo rzeczy ich łączyło. Ba nawet futro w niektórych miejscach miało ten sam odcień.
Z racji zbyt dużej różnicy Mleczysław musiał się nieco schylić, aby wesprzeć ją gestem. Przytulił ją, jak na prawowitego psa przystało. Nie trwało to długo, dosłownie chwile, zanim powrócił do naturalnej pozycji. Dopiero po zrzuceniu ciężaru z kręgosłupa jego przewody zostały udrożnione, co spotkało się z jeszcze większym zmuleniem, a pazury, które kojąco działały na nieprzyjemny świąd. Zaczynały odmawiać posłuszeństwa jakby miały gdzieś uciec.
— Chodź prędko! Myślę, że w naszym duo przyda się jeszcze jakiś grzyb! — Wylało się z jej pyska niczym woda, a Mlecz nie był pewien jej słów. Jasne było to, że musiał podążać za suką, co nie było ciężkie.
— Jedynego grzyba, jakiego znam to ten, którym straszył mnie Cierń. Nie jestem pewien czy chciałbym to przechodzić. — Opowiedział po chwili namysłu i czasu, w którym przypomniał sobie swój trening na wojownika.
Dopiero gdy dotarli do legowiska medyka, zrozumiał aluzje, no tak w końcu kurka. Szczerze mówiąc, nie myślał, aby medyczka w jakikolwiek sposób miała umilić im wspólną rozmowę, lecz w tym momencie było to mu zbyt obojętne. Gdy tylko bezgwiezdna o lepszym wykształceniu spojrzała w jego sierść, kolejny raz poczuł ulgę. Niepewnie podpytywał o to skąd na jego szacie pojawiły się te wredne mini żyjątka, przecież nie chciał wyjść na ignoranta. Kiedy tylko zobaczył zioła w pysku niepozornej grzybiarki, przymknął powieki, stosując się do jej poleceń. Nigdy nie przepadał za leczeniem, można powiedzieć, że jędzowaty Leonis miał na to wpływ. Bał się go za szczeniaka bardziej niż gdy usłyszał o Melmatisie.
Równie szokującą informacją, było również pojawienie się dwunogów na ich terenie. Nie przypuszczał, że hycle z miasta przeniosą się na opuszczone tereny, a to, co usłyszał przed chwilą tylko bardziej potwierdzało to jak bardzo zajął się sobą kiedy powinien choć trochę spojrzeć szerzej.
Kiedy tylko dostał możliwość opuszczenia obecnego miejsca, otworzył oczy i wręcz wyskoczył, byleby tam nie wracać. W tym momencie przypomniał sobie też o towarzyszce tej wyprawy, przez co obejrzał się czy na pewno go dogania.
— Nie, żebym nie był ci wdzięczny, o nie nie! Jestem i to bardzo Pokrzywko! Zastanawiam się tylko jaki cel masz, dochodząc do moich łap. — Zaczął, niegrzecznie jej przerywając, co było jedynym wyjściem przy mierzeniu u jej boku.
Był pewien, że jego uszy nie nadążają nad złapaniem wszystkich słów, które kieruje do niego. Cięższe okazało się odpowiadanie, jednak liczył, że dojdą do tego momentu, gdzie oboje będą czuć się komfortowo w każdym calu. Przecież nie bez powodu ich imiona zaliczały się do chwastów. 

<Ostojo mlecza w tobie nadzieje :D>
[632 słów: Mlecz otrzymuje 6 PD]

19 lutego 2022

Od Mlecza

Jest taki moment w życiu każdego człowieka, że zapomina większości życia za młodu. Kto by pomyślał, że to samo spotka i Mlecza? Nie był w stanie przypomnieć sobie wszystkich sytuacji od swojego treningu po teraz, kojarzył pewne sceny, ale jedynie zza mgły. W środku Mlecza zdecydowanie naszły duże zmiany, przede wszystkim w charakterze. Już nie był tym samym beztroskim szczeniakiem, choć oddałby wszystko by powrócić do tych chwil. Wbrew pozorom to nie przez trening wydoroślał, chociaż Cierń bardzo się starał, aby jego przyszywane dziecko wyrosło na odpowiedzialnego Bezgwiezdnego, a teraz? Teraz Mlecz właśnie pluł sobie w brodę, kiedy zrozumiał, czego nie nauczył Dmuchawca, ten jednak nie miał mu za źle i szybko przyswoił braki. Jasny samiec żył z łapy na łapę, starając się wszystko poukładać jednak kiedy wracanie do szczenięcych miejsc nie pomagało, po prostu się poddał. Niekoniecznie wiedział, co zaburzyło jego wieże spokoju, a jeszcze ciężej było mu ja naprawić.
Dużo rozmyślał, ogromnie dużo. Nauczony przez Ciernia szanowania roślin, rozmawiał z nimi. Często dzielił się opowieściami i sytuacjami, które się przydarzyły. Miał on dziwne uczucie, że najbardziej słuchały go, kiedy mówił o poszczególnych psach w jego życiu. Zaczynając od matki, której nie pamiętał, a kończąc na Jazgocie, którego często widział, bardzo się cieszył, jak został zastępcą i nigdy by nie pomyślał za szczeniaka, że taka pozycja mu przypadnie.
Wśród tych wszystkich ważnych dla niego osób zdecydowanie największą część zajmował Laurency, jego trzy komórki dorównywały ówczesnemu szczeniakowi i bardzo im to pasowało, nie było sztywnej granicy, a poprzez zabawę nauczył się wielu rzeczy. Wiadomość o śmierci była dla niego druzgocząca, a najbardziej nie rozumiał, dlaczego nie odszedł tutaj, przy nich, ale nie złościł się, chciał, aby tam, gdzie teraz jest, był spokojny, bez zmartwień. I tak tez pewnie chciał Laurie dla Mlecza, aby dalej był tym samym głupkowatym szczeniakiem, który sporej ilości rzeczy nie rozumiał.
Beżowy pies stawiał rytmicznie łapy, czasem drapiąc się jedną z nich za uchem, idąc do dobrze znanego mu zaułka, odwiedzał to miejsce często, nawet nie był w stanie zliczyć na łapach. Bywał tu nie raz z czekoladowym ojcem, głównie wtedy, kiedy potrzebowali wspólnej odskoczni. Tym razem przychodził tutaj sam, ba nawet nie zamierzał nikogo tu przyprowadzać. Bał się, bał, że kolejna ważną mu osoba odejdzie, bo przecież inni, którzy nie byli w tym miejscu, dalej są w bezgwiezdnych i mają się dobrze.
Biszkoptowy samiec położył się ociężale na jednym z materacy, który był zmęczony życiem. Oparł swój łeb na łapach i obserwował otoczenie, jeszcze niedawno liczył, że Laurie przyjdzie tu do niego, jak się umówili, jednak ten znikał dość często i znikł na zawsze. Nie było pomiędzy nimi żadnej nici, która łączyła ich biologicznie czysty przypadek, a ten traktował go jak prawdziwego ojca. Po jego śmierci chciał jak najbardziej się do niego upodobnić, chociaż nie musiał, z lekkością przychodziło mu paplanie, a szefem nazywał prawie każdego, co zdobył jego ciekawość. Nie dało się jednak zastąpić tego samego myślenia, Mlecz zdecydowanie miał więcej komórek może z dwadzieścia? Lub coś koło tego. Stał się ostrożny co do życia i po dłuższym przemyśleniu był bardziej podobny do Leonisa, o którym tak mu opowiadał.
Kiedy poczuł wodzący za sobą zapach, zerwał się na wszystkie łapy, wprawiając je w ruch, przypominał mu coś dobrze znanego, ale zapomnianego coś, co za szczenięcia od razu czuje się bezpiecznie.
Podążał dzielnie za zapachem, a kiedy trop się urwał. Stanął zdezorientowany. Coś zaprowadziło go do parku, ale zupełnie nic nie znajdowało się w tym obszarze, nawet grzebiąc łapą w białym puchu, niczego się nie dopatrzył. Zdecydowanie los płata mu figle, aby chociaż trochę oderwać go od żmudnej codzienności. Samiec pokręcił się parę razy dla pewności, zanim ruszył w blokowisko, może to był przypadek lub faktycznie myśl, która przyszła do jego móżdżka była trafna. Nie chciał robić sobie nadziei, jednak wierzył, że to Laurie dał mu ten znak, no bo kto inny by zaprowadził do niczego? Wszystko miało głębsze znaczenie dla zmarłego psa.
Nie śpieszyło mu się do powrotu, lubił chłód, który przedzierał się przez jego sierść. Zwracał uwagę nawet na najmniej zmieniony szczegół, lecz go nie ruszał, godził się z tym, co się dzieje. Ułożył się na puchu, który przykrywał ziemie, gdzie zwykle pojawia się najwięcej mleczy. Obserwował blok, w którym znajdowali się bezgwiezdni, zanim tam wszedł, potrzebował chwili, aż połączy wszystkie kable i będzie w stanie znieść obecność innych.
Nie wiedział co robić, większość psów chroniła się od zimna i wesoło gawędzili, Mlecz nawet miał swoje zdanie w dyskusji o tym, że pora nagich liści mogłaby się już skończyć. Ułożył się w swoim legowisku i przysłuchiwał się wszystkim głosom, starając się wrócić do normalności.

<Ktoś?>
[763 słowa: Mlecz otrzymuje 7PD] 
 
Zaklepane dla Pokrzywy!

6 lutego 2021

Od Mlecza CD Nieuchwytnej Łapy

Mlecz zawsze gdy nie zajmował się treningiem, lub nie był z Jazgotem, spędzał czas sam na terenie bezgwiezdnych. Uwielbiał szukać jakichś kamieni czy roślin, których często nie było. A jak były to niezdolne do zjedzenia. Nigdy nie zdarzyło mu się samotnie wpaść na jakiegoś nieprzyjaciela, może to i lepiej. Jednak dziś było inaczej, niby tak zwyczajnie. Lekki wiatr, owiewał jego sierść i dostarczał do jego nosa zapachy. Uczeń, co jakiś czas kichał, zapewniając, że to przez nowy zapach, który dotarł do jego nozdrzy. Jednak to zdecydowanie nie przez to, w końcu nie mógłby mieć uczulenia na innego psa. No właśnie, inny pies. Przyjemny odór zaprowadził go do jasnej suczki. Nieuchwytna Łapa, wielkościowo przypominała Jazgota, no może była ciut mniejsza.
— Jak to nowym? Jazgot jest moim kumplem od dawna! A ty, zapewne jesteś kumpelą, no nie? Musisz nią być skoro znasz Jazgota — odpowiedział, na dość smutną wiadomość. Zanim suczka, zdążyła cokolwiek powiedzieć, biszkoptowy pies zaczął gawędzić. — Och, wybacz. Jestem Mlecz! A nie, przedstawiałem się już, wybacz. Co tu robisz? Nie wyglądasz byś przyszła w złych zamiarach.
— Ja… Nie wiem, pamiętam, że biegłam i tyle.
Bezgwiezdny, uważnie słuchał Nieuchwytnej. Przypominał sobie w tym czasie, co powinien zrobić. Nie chciał iść do Miękkiej, szczerze bał się jej bardziej niż Klematisa na pierwszym spotkaniu. Mało co myśląc o konsekwencjach, zaszedł suczkę od tyłu, pomagając jej wstać, przy okazji popchnął ją do przodu.
— Słuchaj, musisz iść, nie jestem w stanie cię wziąć czy coś. Leonis jest niedaleko. Tak wiem, wiem, nic ci nie jest, każdy tak mówi, idziemy teraz, później zapewne on powie to jakiemuś wojownikowi i odprowadzimy cię do domu, taką mam nadzieję. No właśnie, nikt cię nie szukał? Może to jest taki test? Nie wiem, ale ciesz się ze to ja cię znalazłem! Zawsze mogłaś trafić na lisa.
— C-o? Uch, tak ee dziękuję?
Gwiezdna zdecydowanie nie pałała początkowo zaufaniem, jakim obdarzył ją Mlecz. Dla biszkoptowego psa nie byłoby to nic nadzwyczajnego, gdyby wyglądał groźnie. Jednak ten mógł stwierdzić, że jest najbardziej uroczy w klanie zaraz po Jazgocie i Laurencym, no i może parę innych psów. Na pewno mieścił się w top pięć psów.
Po dłuższym czasie, gdzie Mlecz zadawał dużo pytań, a Nieuchwytka odpowiadała tylko mruczeniem lub krótkim zdaniem. Znaleźli się przy legowisku medyka. Bezgwiezdny spojrzał się na swoją towarzyszkę, po czym otrzepał się, starając zrzucić z siebie jakiekolwiek emocje.
— Panie Leonisie? Bo ja znalazłem, ucznia z ventus i no tak myślałem — przerwał. Nie specjalnie, ponieważ kichnął, zwracając na siebie uwagę medyka.
— Trzy lisy odstępu młody! Nie obchodzi mnie, kogo znalazłeś i po co tu jesteście. Krew się leje?
— N-no nie.
— To po co mi zawracasz głowę? Już ten twój zakichany katar jest gorszy, jak mi naplułeś kaszojadzie w zioła to będziesz miał szlaban na leczenie się u mnie. A teraz to weź, a ja obejrzę tego ucznia.
Od początku dla Mlecza, medycy byli dziwni, tutaj nie ruszaj, nie oddychaj, odsuń się. Wszędzie zakazy i nakazy. Mimo to szanował pracę każdego i usiadł, obserwując czy przypadkiem bezgwiezdny nie zrobi znajomej krzywdy. Mógł już tak nazywać Nieuchwytną Łapę, prawda? Przecież zamienili ze sobą więcej słów niż Mlecz ze swoją matką.
Gdy miał pewność, że gość jest bezpieczny, zażył zieleninę, którą podał mu chwile temu samiec. Spojrzał na niego, oczekując jakiś rad czy zaleceń. Jedyne co dostał to niezrozumiałe spojrzenie medyka.
— No co? Pomogłem ci i koleżaneczce to teraz idźcie po zioła, które musiałem przeznaczyć na ciebie, myślisz, że one pod łapami mi rosną? No już, dzieciaki, spadać, bo muszę jeszcze coś załatwić, a nie mam całego dnia.
Zbył ich, wypraszając ze swojego legowiska, żadna nowość gdyby nie kazał czegoś zbierać. Ani jedno, ani drugie nie było nawet pewne, co mieliby zbierać, przecież żadne z nich nie było uczniem medyka. Mlecz spojrzał się na gwiezdną wyczekująco.
— To co robimy? 
<Nieuchwytko?>
[626 słów: Mlecz otrzymuje 6 Punktów Doświadczenia i 1 Punkt Treningu oraz zostaje wyleczony z choroby]

4 lutego 2021

Od Mlecza CD Jazgotu

Trochę czasu zajęło, już nie tak małej kulce, aby zrozumieć słowa przyjaciela. Las, tak krótkie, a zarazem nieznane mu w całości słowo. Pamiętał jak Laurency nazywał tak duże skupisko drzew, jednak kojarzył, że czegoś tam brakowało. Nawet jeśli miał zawieść swojego kumpla, musiał mu pomóc.
— N-no dobra! Idziemy? Już? Teraz? Ja prowadzę! — mówił szybko, zdecydowanie za bardzo. Jednak specjalnie, nie chciałby, któryś ze psów podsłuchał ich rozmowę i zabronił iść szukać mamy Jazgota.
Ruszył po cichu, tak jak Cierń do swojej zdobyczy. Była dość wczesna pora, jednak uczniowie mogliby wpaść na patrol. Nie mógł podpaść tak łatwo, szczególnie że był z Jazgotem. Mlecz nigdy by nie pomyślał, że będzie uciekał razem z przyjacielem w poszukiwania matki przyjaciela. No właśnie, Jazgota a co z jego matką? Czy gdzieś tam jest i kontaktuje się z Laurencym? Może spogląda na niego z daleka, bo chciała, aby jej syn był wyszkolonym? Setki pytań, a zero odpowiedzi. Uczeń wojownika nawet nie chciał pytać kumpla o to czy nie wyczuł może innego zapachu, w końcu kiedyś gadali o tym czy byłoby to możliwe, że suczki chodzą razem.
Czas, który spędzili na wyprawie, nie trwał długo czy nudno. Prawie wojownicy, co jakiś czas podgryzały, czy przeganiały się. Wreszcie dotarli. Miejsce, które Mlecz nazywał lasem, tak naprawdę nie było nim. Większość, znacznie zdecydowana większość powiedziałaby o tym miejscu jako park. Drzew tam było parę na krzyż, a ścieżki były ozdobione drobnym piaskiem, które okrywał już zdecydowanie mniejszy śnieg. Parę drewnianych ławek i duże lampy oświetlające drogę późną porą. Biszkoptowa kulka zatrzymała się na środku, przy tym zbliżając swój nos do podłoża, by wyczuć jakikolwiek ślad.
— Nic tu nie czuję Jazgot, jesteś pewien, że tu coś czułeś, wiesz nie to, że wątpię w two-
Jego wypowiedź została przerwana przez mniejszego psa. Minę miał dość poważną, a Mlecz był bardziej niż pewien, że w oczach można było zauważyć lekkie zażenowanie.
— Mlecz… Ty wiesz, jak wygląda las, nie? — zapytał ze smutkiem. Zdecydowanie to nie był ten las, o który chodziło Jazgotowi. Mlecz jednak nie chciał odpowiadać, raczej to było wiadome, co by powiedział.
— Ja, wybacz. Czyli to nie ten las? Rozumiem, ale może poszła tutaj? Jest bezpieczniej niż tam, dalej. No wiesz, złe psy. Nie możemy tam iść nawet jeśli tam jest twoja mama — odpowiedział ze skruchą.
Jak zwykle to bielszy psiak zaprzątał swoją głowę tym by kogoś nie zasmucić, teraz to mlecz miał wyrzuty. Przecież, powinien doskonale rozumieć przyjaciela, oboje zgubili swoje matki, z tą różnicą, że biszkoptowy pies miał ojca, co prawda nie tego, z którym łączyłyby go więzy krwi, ale dla niego był to ten pierwszy i jedyny. Za to młodszy samiec? Co prawda miał Mlecza, mentora i kogoś jeszcze jednak jemu najwyraźniej nie szło to tak łatwo zaakceptowanie kogoś nowego w jego otoczeniu. Zapewne gdyby popatrzeć na oba psy można by rzec, że to Jazgot jest tym starszym. Oczywiście nie patrząc po wzroście, bo Mlecz był zdecydowanie większy.
— Wiesz co kumplu? Kiedyś pójdziemy tam dalej, do lasu, ale nie dziś. Czuje, że nie poradzilibyśmy sobie we dwójkę. Co powiesz na zwiedzanie tego, mniejszego parku? Może znajdziemy coś ciekawego? 
<Kumplu?>
[512 słów: Mlecz otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia i 1 Punkt Treningu]

31 stycznia 2021

Od Mlecz CD Ciernia

Sama wizja patrolu, była zdecydowanie lepsza, niż obserwowanie Ciernia jak poluje. Przecież to już wielki krok do zostania wojownikiem, prawda? Gdyby tak nie było to raczej szczeniakom nie było wolno iść, szczególnie tylko z mentorem! Jestem tak dumny, że mam tak dobrego wojownika za mentora. Jest dobry, prawda? W końcu on idzie w pojedynkę, a jakieś tam zasady. Zresztą, nieważne.
Niestety, moje przekonania odnośnie patrolu szybko się zmieniły. Chodzenie w ciszy jest nudne. No może nie w kompletnej, Cierń co chwila wspominał o granicach i znaczeniu ale to wszystko było nudne. Jedynie co zapamiętałem to, że graniczymy z jakimiś tebranebras i inustrią. Co do znaczenia terenu to zapewne chodzi o siusianie. Zresztą, skoro trzeba chodzić we dwójkę to ten drugi zawsze może robić te inne rzeczy, a ja mogę kontrolować czy ktoś nas nie atakuje. Usiadłem w miejscu obserwując.
— Cierń? Możemy zmienić naszą misje? Czuję, że potrzebuje dodatkowych lekcji z walki, wiesz? Nasłuchiwałem i słyszałem coś. Nie powiem ci, co to, bo nie umiem jeszcze tego rozpoznawać aleee…
— Nie, nie. Nie doszliśmy jeszcze do połowy granic, a ty już chcesz zrezygnować? Poza tym ja tu nic nie słyszę, oprócz twojego oddychania. No, ale dobrze, mi to na rękę, jeśli chcesz możemy zakończyć już trening.
— Co! Ja nie chce, znaczy. Nie, zdecydowanie nie! To wcale nie tak, że te patrole są nudne, mają w sobie… swój urok, ale czy możemy pooglądać kwiatki? Proooszę? — spytałem z wielką nadzieją. Do patrolowania możemy wrócić w ciekawszy dzień.
— Jasne czem- nie, Mlecz. Trening to trening, a teraz idź do tamtego drzewa i zrób dokładnie to samo, co ja chwile temu.
No i pies został pogrzebany. Na szczęście to nie ja. Mrużąc oczy skierowałem się pod wskazane miejsce. Obróciłem łeb w celu zlokalizowania mentora i tego, czy na pewno mnie sprawdza. Jedyne, co zauważyłem, to wyłącznie jak się oddala. Jako przykładny uczeń wojownika, nasiusiałem tu i tam. Po czym mój nochal wylądował w śniegu. Lekkie odciski łap nie pasowały mi do tych naszych, psich. A zapach jaki się udzielał był dość, dziwny i śmierdzący, gorzej jak wujek Mlematis.
Kroczyłem i dreptałem, niezbyt oddalając się od drzewa gdy nagle mój nos się zapadł w norę. Jednak jak szybko tam się dostał tak szybko się ulotnił, gdy o mały włos wredny borsuk nie zaczął mnie atakować, a raczej próbować.
— Idź sobie! To mój teren, nie twój, nie życzę sobie tu twojej obecności! — Starałem się grzecznie odstraszyć nieprzyjaciela, lecz z każdym krokiem do tyłu traciłem pewność siebie i nadzieję. |
— Cierń! Tato! Ratuj, błagam! To cos nie chce się odczepić! — Zacząłem majaczyć, szukając jakiekolwiek wyjścia niż ucieknięcie z podkulonym ogonem.
<Tatuśku numer dwa?>
[430 słów: Mlecz otrzymuje 4 Punkty Doświadczenia i 2 Punkty Treningu]

15 stycznia 2021

Od Mlecza CD Ciernia

Gdy Cierń do mnie przyszedł, od razu zacząłem skakać i rozwalać biały puch, obok mnie. Po chwili uspokoiłem się, siadając przed mentorem. Mój ogon rytmicznie uderzał o ziemię, zastanawiając się nad odpowiedzią.
— Tak, tak, tak! To znaczy, znam, odpowiedz na pytanie! Obserwowałem się przecież, przez caaalutki czas.
No prawie, była sytuacja, że dosłownie na chwile, na krótką chwilę. Spojrzałem się do tyłu, słyszałem przerażający szelest, ale po chwili przypomniałem sobie o poleceniu taty. Bardzo mnie denerwowało to, że tak strasznie zwlekał! Czekał, czekał, tak jakby się bał, że zrobi jedzeniu krzywdę. A przecież o to chodzi! Żeby zjeść!
— Mleczu? — zapytał, chcąc przypomnieć o swoim pytaniu.
— Tak, już! Byłeś czujny! Tak jak mówiłeś mi to wcześniej, pamiętasz? No właśnie i wtedy czekałeś, czekałeś i czekałeś.
— Do rzeczy młody.
— Potem, potem ten mały szczur sam do ciebie podszedł! Tak nos w nos jak, jak nieważne. Później, złapałeś ją. Dość mocno, jestem pewny, że słyszałem, jak coś tam łamiesz! — skończyłem swój monolog, a samiec usiadł, jakby zamyślony.
Za to ja swój wzrok przeniosłem na zdobycz. Wyglądała tak bezbronnie, nic dziwnego. Nie ruszała się przecież. Uniosłem swój pysk i widząc, jak tata dalej zastanawia się, najpewniej nad tym, czy za długo czekał. Ja postanowiłem wstać, skoro widziałem, jak Cierń poluje, to ja też mogę! Okrążyłem wojownika, oddalając się kawałek. Znajdowałem się za samcem, jednak po chwili byłem ukosem do mojego celu. Czekałem tak jak tata niedawno. Obserwowałem, jak jego łapa przesuwa się w jedną lub drugą stronę. Ułatwiając mi tym dostęp, jak i utrudniając, pokręciłem łbem, starając się złapać większą ostrość, oraz skupienie. Jeszcze chwilka, chwilunia iii już! Wyskoczyłem z mojego miejsca koczowania i krótkim, ale szybkim biegiem powędrowałem do mojej ofiary. Wcisnąłem się pomiędzy bocznymi łapami mentora i złapałem zwierzynę za zimne ciało. Na moje szczęście lub i nie. Cierń został wyrwany z zamyślenia. Niezbyt orientując się, że nie siedzę na wcześniejszym miejscu.
— Dokładnie, powiedzmy, że wszystko dobrze zapamiętałeś, ale czekanie jest dość ważnym aspekt- Mlecz? Co ty właśnie robisz? — zapytał, spoglądając na mnie ni to surowym, ni to głupim spojrzeniem.
— Ja? Polowałem! I udało mi się! — powiedziałem, wyczołgując się spod samca.
Z radością zacząłem przechylać łeb w prawo i lewo, albo na odwrót. Spotkałem się z dość głośnym westchnięciem. Nie zrozumiałem, co to miało znaczyć. Tata Laurie zawsze tak robił, gdy zadawałem za dużo pytań. A teraz przecież nie zadałem ani jednego! Prawda? Nie pamiętam, ale przecież byłem grzeczny.
— Coś nie tak? — pisnąłem, gdy cisza świszczała mi w uszach. Zdecydowanie nie lubię ciszy.
— Nie Mleczu, ja po prostu. Jestem dumny z ciebie, nareszcie choć trochę umiesz usiedzieć na kuprze.
— Tak, tak, tak! Jesteś dumny! Tak, ze mnie i z ciebie! — powiedziałem, już nie myśląc nad słowami. W końcu kto by na to zwracał uwagę, jest dumny. Co prawda, nie wiem, z czego i dlaczego, ale to nieważne.
— Dokładnie — odpowiedział, zdecydowanie z lekkim zażenowaniem przez moją emocjonalną reakcję.
<Cierniu?>
[475 słów: Mlecz otrzymuje 4 Punkty Doświadczenia i 2 Punkty Treningu]

5 stycznia 2021

Od Mlecza CD Jazgotu

Nie mogłem stwierdzić, że brakowało mi towarzystwa w swoim wieku. Jazgot bardzo dobrze odgrywał wszystkie role! A co najważniejsze, uwielbiał się bawić. Na każdą propozycję zabawy się zgadzałem więc zabawa w chowanego przyszła tak szybko jak myśl gdzie mógłbym się schować. Z tatą Cierniem bardzo często włóczyłem się po terenie. On odkopywał kwiatki ze śniegu, a ja ratowałem ich życie poprzez zjadanie. Tak, uwielbiałem takie przechadzki! Czym prędzej schowałem się za gęstym krzakiem, swoim dość średnim ogonem zacierałem ślady łap. Podłapałem to akurat u takiego jednego psa, który wchodził na tereny Industrii. Położyłem się na zimnym podłożu i zacząłem pyskiem skubać swoją mokrą sierść. Zdecydowanie bardziej wolałem te cieplejsze pory. Wtedy nie trzeba się martwić o mokrość.
Minęła chwila. No dosłownie parę minut, a moje łapy zostały wyczyszczone z brudów. Uniosłem nieco pysk do góry, starając się wyczuć przyjaciela. Dopiero wtedy zorientowałem się, że nawołuje mnie. Nie rozmyślając nawet sekundy o tym czy to podpucha, czy nie, podniosłem się, jak najszybciej mogłem i wybiegłem z mojej kryjówki. Pędząc przed siebie, zacząłem się rozglądać. Gdy dostrzegł biało-kolorowego szczeniaka, zbliżył się do niego, siadając tuż przed nim.
— Jestem tutaj przyjacielu! Coś nie tak? Wybacz, schowałem się za daleko? Trudno. Może zagramy jeszcze raz? — zapytałem go, merdając ogonem na obie strony.
— Wszystko okej, naprawdę nic się nie stało. Po prostu stwierdziłem, że może… może ci być zimno, chowając się w tym puchu. Może pościgamy się do plaży? — odparł na początku nerwowo, jednak pod koniec raczej wizja plaży, go uspokoiła.
— Nie jestem pewien czy taka wyprawa jest bezpieczna… No ale dobrze, jeśli szybko wrócimy, jestem w stanie się zgodzić!
Podniosłem się i liznąłem szczeniaka w ucho. Nie chcąc, by Jazgot został w tyle, zacząłem od lekkiego biegu. I to wcale nie tak, że zgodziłem się pod jego miną! O nie! To sztuczka zaklepana tylko przeze mnie. Polizane zaklepane. Spojrzałem przed siebie, a widząc białokolorowe futro, które jest przede mną. Skubany wyprzedził mnie o długość trzech lisów! Pokręciłem łbem i z wielką motywacją przebierałem coraz szybciej łapami. W pewnym momencie myślałem, że ziemia pomaga dogonić mi przyjaciela i sama się przesuwa do tyłu. Gdy byłem na równi ze szczeniakiem, skubnąłem go lekko za sierść. Tak to taka mini zaczepka. Skręciłem w prawo, by ominąć tereny innych psów. Jednak mój przyjaciel chyba stwierdził, że wygodniej będzie mu szybszą drogą. Nawet nie starając się nawoływać szczenięcia, zawróciłem, ruszając za nim. Skoro ma im się coś stać to chociaż razem, prawda? Skubnąłem go parę razy w ogon, a raczej próbowałem. Zachęta do szybszego biegu działała znakomicie.
Po dłuższym męczącym bieganiu trafiliśmy na plaże. Była dość spustoszała, jak cmentarz, ale bez dziwnego zapachu. Zbliżyłem się do miejsca, gdzie nie było śniegu. Było coś twardego, co nie było wodą. Mimo tego wystawiłem język i to był błąd. Zimne i nieprzyjemne. Otrząsnąłem się z nieprzyjemnej sytuacji. Nie, nie, nie. Ja chce, by moja woda wróciła! Taatoo! Rozejrzałem się płochliwie gdy przypomniałem sobie, że nie jestem sam. Głupek miałeś go pilnować! No już, już idę. Zdecydowanie muszę przykładać się do lekcji z Cierniem.
— Jazgot! Co powiesz na szukanie czegoś ciekawego? Wiesz, tu jest tak, za spokojnie. A! Słuchaj, bo ten. Jest bardzo ważna sprawa, jak tu przybiegamy, to musimy biec dłuższą drogą. Wiesz, jest tak jakoś bezpieczniej i ciekawiej. Więcej drzew i takich innych — powiedziałem, przypominając sobie o tej bardzo ważnej rzeczy.
Pamiętam jak kiedyś z tatą Laurencym byliśmy na innej drodze ze stosów jedzenia. Nieprzyjemni dwunożni prawie mnie zdeptali! A co dopiero inne psy z klanu. Szczeniak usiadł, wpatrując się w niebo.
— Popatrz tylko, jak pięknie wygląda niebo. Powiem ci, że najładniejsze jest gdy jeszcze wszyscy śpią. No ale wiesz tutaj, a nie w obozie — powiedział rozmarzony.
No musiałem mu przytaknąć. Chociaż nigdy nie widziałem tutaj nieba wczesną porą, to uwierzyłem mu na słowo. Może kiedyś się przekonam, kto wie może za niedługo? Zdecydowanie fajnie byłoby pójść tu z Jazgotem i patrzeć na niebo. Spuściłem pysk, patrząc na szczeniaka, który chyba pierwszy spojrzał na mnie, albo w tym samym czasie? Nie wiem, ale wiem to, że w jego spojrzeniu mogło zauważyć od razu, że o czymś myśli.
— Coś cię trapi przyjacielu? Wyglądasz, jakbyś gwiezdnych zobaczył! — spytałem, przekręcając głowę na lewo. No już odpowiadaj.
— Wiesz, zawsze myślę, że moja mama wreszcie wróci. Przyjdzie akurat z tego miejsca, w końcu to moje ulubione i jej też — szepnął, tak jakby chciał, aby zostało to tylko pomiędzy naszymi futrami.
— Naprawdę? Ja nie wiem, skąd moja przyjdzie, ale Laurie mówi, że wróci. Przecież nie zostawiłaby mnie. Chociaż muszę przyznać, że lubię tu być z tobą i moimi tatami — powiedziałem niezbyt pewien jak ubrać to słowo Tatami? Tatrami? A może po prostu po imieniu? To nieważne.
— Nie wiedziałem, że twoja mama też poszła na misje. A co jeśli razem poszły?
— Bardzo możliwe! Przecież skoro my się przyjaźnimy, to one też muszą! — powiedziałem z radością. No przecież to, że się dogadujemy, nie może być przypadkowe! A co jak jako małe szczenięta byliśmy razem w legowisku?
— Słuchaj, w takim wypadku mogę już do ciebie mówić kumpel? Mogę prawda? — Podniosłem się, przebierając łapami. — To mogę czy nie? Nie daj się prosić! —
— Kumpel? Tak! Brzmi fajnie, lepiej niż przyjaciel! — odparł, również się podnosząc.
Musiał się strasznie nakręcić, tym słowem, bo zaczął skakać wokół mnie. Cóż nie byłem mu dłużny i tak oto zaczęliśmy szaloną zabawę dwóch kumpli. Jako już uczeń wojownika musiałem popisać się tym, co umiem. Cofnąłem się kilka kroków i z rozbiegu skoczyłem na szczeniaka, przewalając nas. Miałem lekką przewagę przez moją masę ciała i umiejętności, ale dawałem Jazgotowi trochę mnie pogryźć czy przewrócić. Sądzę, że gdyby ktokolwiek teraz na nas spojrzał, stwierdziłby, że jesteśmy zbyt młodzi na cokolwiek. Gdy mój kręgosłup zbyt długo dotykał podłoża, ugryzłem lekko samca w łapę, a ten lekko odskoczył. Dzięki temu miałem czas na wstanie i krótką ucieczkę. Tak jak myślałem krótką, bo szczeniak po chwili z impetem uderzył o mój bok, przez co znowu leżałem.
— Hej! To nieuczciwe! — warknąłem cicho, jednak widząc, lekki strach kumpla, szturchnąłem go w pysk. — Spokojnie, nic się nie stało. A teraz wyścig do legowiska! — krzyknąłem, tym razem jak najszybciej się rozpędzając, by szczeniak nie wybrał złej drogi. W głębi duszy powtarzałem sobie ciągle, że Jazgot biegnie za mną, a nie wpadnie na głupi pomysł skrócenia drogi. Przecież słucha mnie, prawda?
Zwolniłem nieco tempa, gdy byliśmy mniej więcej w połowie drogi. W tym momencie upewniłem się, że samiec cały czas dzielnie biegł za mną. Obecnie jest nieco przede mną i również spokojnie sobie przebiera łapami. Nigdy, mówię wam, ale to nigdy nie miałem tak wykańczających spacerków. Nawet z mamą, gdy przyszliśmy pierwszy raz do taty Lauriego. Ale jak to mówią, ruch to zdrowie.
I tym oto sposobem dotarliśmy na tereny bezgwiazdnych. Zamerdałem ogonem na myśl o jedzeniu, a łapy same przyśpieszyły. To wcale nie tak, że mieliśmy się ścigać do legowiska. Zatrzymałem się gwałtownie, jednak podłoże, które nie było dla mnie de facto dobrze nastawione. Wpadłem wśród martwej zwierzyny, przy tym robiąc lekkie zamieszanie. Whops, chyba to ja wpakowałem się w kłopoty. A miałem chronić od tego Jazgota. Nie no to nic wielkiego. Zrobiłem to niechcący. W pysk wziąłem dość wyrośniętą mysz. Dziwna była taka niemała. Nieważne, ważne by nikt mnie nie widział przy zdarzeniu. Nie miałem ochoty dziś sprzątać. Nawet nie mógłbym znaleźć wolnej chwili, by to zrobić. Oglądając się na wszystkie strony świata, pobiegłem pod legowiska, gdzie czekał już na mnie szczeniak.
— Byłem pierwszy! Ha! Widzisz, jednak jestem szybki! — odparł z wielką radością szczeniak.
— Tak, masz rację, ale obiecuję ci, że następnym razem nie dam ci wygrać! — powiedziałem, kładąc mu pod łapy przerośniętą mysz. — Masz! To dla ciebie kumplu — dodałem, wpatrując się w samca. — Lubisz myszy, prawda? Jeśli nie, to mogę przynieść ci coś innego. Tylko wiesz, teraz może być z tym problem — zacząłem majaczyć, jednak widząc, jak Jazgot zabiera się za jedzenie, zamerdałem ogonem.
Grzecznie czekałem, aż stwierdzi, że już jest pełny. I doczekałem się. Jazgot mimo małego gabarytu umie zmieścić ogrom jedzenia.
— Smakowało? Co ja się pytam! Zjadłeś to z takim apetytem, że będę ci teraz przynosić same dorodne myszaje. O czekaj, jesteś brudny tu u! Dokładnie tu! — Ruszyłem łapą w stronę zabrudzenia na pysku mojego kumpla. Nie chciałem, aby chodził brudny, szczególnie że ma dość dużą obsesję na punkcie swojej szaty.
— Ale gdzie? Że tu? — spytał szczeniak, próbując zlizać resztki. Niestety bezskutecznie, gdyż brud był po drugiej stronie.
— Nie, nie, nie! Po tej drugiej stronie. Tak po tej tylko tak bardziej w tył i wyżej! — Starałem instruować przyjaciela, gdzie dokładnie znajduje się jego problem. Wydaje mi się, że jednak ciężej było mu dosięgnąć niż zrozumieć moje polecenia. — Och daj. Ja to zrobię! — Nieco już zmęczony ciągłym kierowaniem samca zbliżyłem się do niego. Na szczęście, nie było dużej różnicy wzrostu między nami i mogłem bez problemu pozbyć się resztek. Tak jak pomyślałem, tak właśnie zrobiłem.
Gdy było po wszystkim, odsunąłem się od samca, merdając ogonem. Nawet nie wiecie jak bardzo się jest szczęśliwym gdy można komuś pomóc. Szczególnie kumplowi!
— To co teraz robimy Jazgotku? — spytałem szczenięcia z wielką nadzieją, że wymyśli coś ciekawego. Przecież on ma same najlepsiejsze pomysły!
<Jazgotku?>
[1496 słów: Jazgot otrzymuje 14 Punktów Doświadczenia]

17 grudnia 2020

Od Mlecza CD Ciernia

Spędzanie czasu w tym budynku jest bardzo wesołe! Białe cośki nie spadają na futro, jest tu wiele innych osobników podobnych do mnie. No prawie. Niektóre są większe, mniejsze czy bardziej kolorowe. Niestety tata mówi, że nie mogę siedzieć ciągle na kuprze, tylko chodzić do taty Ciernia. Każdy szczeniak zawsze wychodzi w południe, a ja kompletnie nie wiem dlaczego. Wtedy jest nieprzyjemnie i dużo innych osobników. Gdyby tylko było o tyci cieplej. Może też bym z chęcią wychodził, ale po ostatniej przechadzce tak mnie, bolały łapy, że aż szok!
Podniosłem i rozprostowałem swoje łapy. Większość moich znajomych już dawno wyszli z legowiska, a ja jak ten grubszy ptaszek ostatni wylatuje z gniazda. Mlasnąłem przeciągle, ruszając na zewnątrz. Byłem bardzo ciekaw gdzie znajdę tym razem samca o cudownej, mięciusiej sierści. Nawet nie wiecie, ile bym mleczy oddał za takie futerko! W zasadzie to zero, ale oddałbym każdą kosteczkę! Co do jednej, mówię wam. Wracając, wujek jest bardzo przewidywalny. Tata Laurie mówił, że bardzo lubi kwiaty tak jak ja. Chociaż niezbyt się z tym zgodzę, zamiast zjeść kwiatka, to przypatrywał się mu. Dziwne, no nie? To tak jakby mówić, że lubi się skunksy, a się ich nie je. Przecież to dziwne!
Po dłuższej drodze mój nochal doprowadził mnie do miejsca, gdzie parę dni temu pożegnałem się z Cierniem. Przypomniałem sobie wcześniejszą lekcję i wręcz od razu uniosłem pysk, zbierając zapachy, które przynosił mi wiatr. Zapachy były bardzo różne jednak smród, który towarzyszył mi od wejścia na teren bezgwiezdnych, był niesamowicie mocny, co musiało się wiązać z obecnością jednego z psów. I nie myliłem się! Dosłownie chwileczkę po moim spostrzeżeniu zostałem przygnieciony do ziemi przez biało-czarne futro taty.
— Cześć! Już jestem! Nie spóźniłem się, prawda? — zadałem szereg pytań, który był na porządku dziennym. Widząc wzrok samca, zamerdałem ogonem, a gdy jego nacisk na mnie się zmniejszył, przeturlałem się obok.
— Nie spóźniłeś się, spokojnie. Mam nadzieję, że przygotowałeś się na dzisiejszą lekcję — stwierdził z nutą niepewności, która nieco zbiła moją pewność siebie.
— Tak! Raczej tak, w zasadzie to nie wiem. Nie wspominałeś co będziemy dziś robić, ale tak. Dokładnie pamiętam, jak mi mówiłeś o tym, no. Byciu cicho i obserwowaniu — szepnąłem ostatnie zdanie i nieco poruszyłem uszami, jednak mój zmysł nie zarejestrował nic złego.
— Tak, dokładnie. — Zamyślił się, grzebiąc nieco w ziemi. Jednakże zapewne po rozmyślaniu, czy udzielił wszystkich odpowiedzi na moje ważne pytania, po czym kontynuował. — Dziś będziesz uczyć się czegoś ciężkiego dla ciebie. Mam nadzieje, że pamiętasz, iż przy polowaniach trzeba zachowywać się niezwykle cicho i spokojnie. W ramach początku treningu będziemy obserwować to. — Wskazał na nieco zniszczony chwast.
— No ale tak na tym? Przecież to się nawet nie rusza! — warknąłem, podczołgując się do rośliny. Ona nawet nie jest smaczna czy ładna!
— Mamy ciężką porę, naszymi próbami moglibyśmy wystraszyć zwierzynę znajdującą się na naszym terenie. Chociaż może masz racje, zwierzyna ci ucieknie, a taką roślinę zjesz w sekundę — mruknął prawie niesłyszalnie pod nosem.
— Co? — Spojrzałem na dorosłego, zastanawiając się nad poprawnością usłyszanych słów.
— Co, co? Zresztą. Masz zadanie, więc je wykonuj. Przecież kiedyś chcesz być jednym z lepszych?
— Oczywiście — powiedziałem ciszej.
I od tej pory leżałem przy nieco umarłym kwiatku. Co jakiś czas zmieniałem swoją pozycję czy kąt patrzenia, lecz każdy ruch wiązał się z besztaniem mentora. Wokół można było słyszeć nasze spokojne oddechy i mój ogon merdający na obie strony w różnym tempie. Nie sądziłem, że patrzenie na martwy punkt ma jakikolwiek zastosowanie. Przecież myszy się ruszają! A leżeniem na łapach nigdy jej nie złapie. Zbliżyłem swój pysk i złapałem chwast w pysk, wyrywając go. Spojrzałem na mentora, który wyraźnie nie był zadowolony z mojego postępu.
— Coś ty zrobił? Puszczaj to, co ci ta biedna roślina zrobiła? Ona miała szanse jeszcze być pięknym krzewem! Wypluj to, już! — z pyska samca całe zdania wyleciały na jednym wydechu, a ja posłusznie puściłem roślinę.
Mówiłem już, że Cierń w tej sprawie jest nieco inny? Powtórzę się. Jest dziwny. Przecież to tylko grubsza trawa. Równie dobrze mógłbym pilnować swojego ogona i wyszłoby na to samo. Pod wzrokiem taty mieszam się nieco i spuszczam pysk.
— Przepraszam cię bardzo. Nie wiedziałem, że nie można tego wziąć. Stwierdziłem, że jak będę mieć ją w pysku, to będzie jej cieplej niż tutaj — powiedziałem, ze skruchą unosząc nieco swój wzrok.
— To nie mnie powinieneś przepraszać, a roślinę — ni to warknął, ni to powiedział. Zapewne nie chciał, abym czuł się źle, ale to przecież nic złego chyba. Prawda? Przypominając sobie nasze ostatnie spotkanie, pazurami musnąłem ziemie i zniżyłem pysk.
— Przepraszam roślinko, nie sądziłem, że cię to zaboli i będziesz chciała dalej rosnąć. Mam nadzieję, że mi wybaczysz i nie będziesz mieć mi tego za złe. Zrobiłem to niespecjalnie, następnym razem tak nie zrobię. No, chyba że z mleczem, ale musisz mi to wybaczyć — powiedziałem, po czym spojrzałem na samca z radością w oczach. Chyba jest dumny ze mnie. Musi być. Przecież przeprosiłem! Zamerdałem ogonem, wpatrując się w niebieskie oczy.
<Cierniu?>
[808 słów: Mlecz otrzymuje 8 Punktów Doświadczenia i 2 punkty do treningu]

2 grudnia 2020

Od Mlecza do Ciernia

Dreptałem sobie po zielonej trawie, która nieco mroziła moje łapy. Nie wiedziałem z jakiego powodu, jednak wiem, że nie jest to najprzyjemniejsze uczucie. Rozglądałem się na wszystkie strony, uważnie słuchając tego co się dzieje wokół mnie. Tata mówił, że nawet na naszym terenie trzeba uważać, lecz ja tego nie rozumiem, przecież skoro jest to nasze, to nikt nam tego nie powinien zabrać. Zatrzymałem się przy dość dziwnym miejscu. Jest ono osiatkowane czymś twardszym niż siatka, skąd wiem? Próbowałem już. Zdecydowanie nie jest smaczne, a co dopiero miękkie. Oparłem się przednimi łapami o niewielki murek, który przytrzymywał cięższą siatkę. Miejsce było baaardzo dziwne, sporo dziwnych górek, które zarośnięte są zielonymi krzakami. Ustawiłem uszy do tyłu, wpatrując się w nieznany mi teren, wygląda tak tajemniczo. Moje przemyślenia przerwały dość głośne odgłosy łap. Podkuliłem ogon, odwracając się szybko. Niestety, a raczej na szczęście, nic na mnie nie biegło. Zderzenie mogłoby być bolesne. Zakręciłem się wokół własnej osi, starając się złapać gryzącą pchłę na ogonie, jednak za każdym razem pudłowałem. Położyłem się dokładnie tam, gdzie przed chwilą stałem. Czekałem na cokolwiek ciekawego, chociażby motylka! Byłbym szczęśliwy nawet glizdą pod łapą, przysięgam! Lecz nic z tego, kolejna cisza a w oddali dźwięk łap. Powoli przestałem już reagować na ten dźwięk jak na zagrożenie. Niepokojące myśli jak i uczucie zastąpiła ciekawość. Otrzepałem się z wody i podnosząc dość wysoko łapy. Skierowałem się w stronę towarzyszącego mi dźwięku.
Po dłuższym tuptaniu i poszukiwaniu mleczy zatrzymałem się na trawie. Dużej trawie otoczoną większą trawą. Siadłem sobie na kuprze rozglądając się, dźwięk łap był zdecydowanie głośniejszy, jednak nic nie widziałem, szczególnie przez źdźbła trawy. Długo nie musiałem czekać, by zauważyć, do kogo należą ciężkie odgłosy. Obok mnie przemknęło jakieś dziwne szare zwierze, a zaraz nade mną przeleciała jakaś ciemna chmurka. Naprawdę! Odwróciłem się o 180 stopni i pobiegłem za nią. Prawie bym na nią wpadł, gdy nagle się zatrzymała, ale, ale, ja również potrafię nagle skręcać. Co prawda, zaliczając przy tym wywrotkę, ale jednak podnosząc się o własnych siłach, usłyszałem, obok warknięcie, na co wróciłem do poprzedniej pozycji.
— Ja bardzo przepraszam, ale ja nic złego nie zrobiłem — zacząłem, spoglądając do góry, jednak widząc wuja, zamerdałem ogonem podnosząc się. Nie sądziłem, że potrafi on tak wysoko latać! Tata o niczym takim nie wspominał.
— Uch, Mlecz, wspaniale. Co tutaj robisz? Nie widzisz, że mi przeszkadzasz? — warknął, trzymając w pysku już nie szare zwierzę, a czarno-białe. Nie odpowiadając na jego pytanie, wpatrywałem mu się w nos przy okazji, merdając ogonem.
Gdybym tylko mógł, opowiedziałbym mu całą historię sprzed chwili! Nawet sam nie uwierzy jak ciężko stawia swoje łapy, a to Laurie mówi, że za głośno stawiam swoje łapki. Nie zdążyłem zlustrować, gdy samiec odwrócił się i zbliżył swój nos do ziemi, zbierając zapachy. Ja mimo wielkiego opanowania, mało myśląc, wgryzłem się w jeszcze ciepłe ciało borsuczka i swoim niepełnym uzębieniem wyrwałem kawałek mięsa. Ile sił w nogach popędziłem kawałek dalej i położyłem się, memłając zdobycz. Po akcji z kotem dobrze wiem, że nie każdy lubi się dzielić, a w szczególności wujek, który ceni w sobie samotność. Gdy nie było już czego obgryzać, wróciłem do samca i w dość szybkim tempie zostałem szturchnięty, a bardziej pacnięty łapą.
— Kolejna lekcja. Nie wolno ruszać mojej zwierzyny — powiedział już nieco milszym tonem, jednak dalej chowającym mi ogon między tylne łapy.
<Cierniu?>
[545 słów: Mlecz otrzymuje 5 Punktów Doświadczenia]

18 listopada 2020

Od Mlecza CD Laurencego

Wczorajszy dzień był dla mnie jednym z lepszych, tak mi się wydaje. W końcu tych dobrych chwil nie miałem dużo na tyle, by ustalić jakąś skalę. Spotkanie wujka Laurencego przyniosło mi tyle nowości! Kto by się spodziewał, że istnieją takie wielkie stosy z dobrym jedzeniem, a do tego tak miękkie podłoże? Mimo przyjemnego spanka moje mięśnie, a bardziej pęcherz zaczęły mnie budzić. Przeciągnąłem się i z grzbietu przewróciłem się na bok, otwierając swoje ślepia. Rozejrzałem się wokół i widząc znów te brązowe futro, zamerdałem ogonem. Miło jest wstawać z osobą, z którą się zasypiało, zawsze jest tak jakoś weselej.
— Wstawaj! No już, szkoda dnia! — Zacząłem podgryzać ucho psa, zapierając się przy tym przednimi łapami na jego ciele.
— Mhm już, tak, podnoszę się — mruknął samiec, trzepiąc łbem, by odgonić się od moich zębów. Odskoczyłem od Lauriego, przyjmując pozę do zabawy. No już! Szybciej! Chciałbym jeszcze raz pójść na górę jedzenia! Gdy ten wstał, również się podniosłem, dopiero teraz zauważyłem wielką różnicę pomiędzy nami, jednak nic dziwnego, skoro jeszcze jestem szczeniakiem, za to on na karku nosił zapewne ponad cztery lata.
— Jak się spało, kierowniku? — zapytał, trącając mnie nosem.
— Baaardzo wygodnie! Nigdy nie sądziłem, że coś miększego istnieje od liści — odpowiedziałem zgodnie z prawdą, miałem wielką nadzieję, że zostaniemy tu z mamą na zawsze. Mógłbym się nawet szybko przyzwyczaić, chociaż Dwunożni, którzy zajęli wcześniej miejsce wujka, są straszni.
— W dechę, jednak wiem, co jeszcze bardziej ci się spodoba, a raczej twojemu żołądku — stwierdził, gdy z mojego brzucha wydobyło się ciche burczenie.
Nie potrzebowałem szczegółowej informacji co do planu psa, było to tak bardzo oczywiste, aż nos sam mnie zaczął prowadzić. No, prawie. Szedłem obok Lauriego, by przypadkiem się tu nie zgubić, moja orientacja w terenie jest dość słaba. Powiem wam, że spędzanie tutaj czasu ma swoje uroki, a gdy robi się ciemno, to już nie da się tego opisać.
Gdy dotarliśmy już na jadłodajnię, zacząłem wędrować na wczorajszy stos jedzenia, no po prostu wyśmienicie! Nigdy, ale to nigdy nawet nie myślałem, że takie miejsca istnieją. Tyle zapachów, które drażniły przyjemnie mój nos, zachęcając do tego, by zjeść to wszystko. Jednak wiem, że nie zjadłbym tego na raz. Skusiłem się na jakieś mięso, które nie wyglądało na jakieś spalone, było dość jasnego koloru. Otwierałem już szczękę, by zabrać kawałek, lecz szybszy ode mnie był jakiś szary kocur. Nie lubiłem ich, były wredne i zawsze wszystko zabierały. Nie myśląc zbyt dużo, ruszyłem za nim.
— Hej! Oddaj! To moje! — warknąłem, starając się omijać innych osobników, nie chciałem przypadkiem wpaść w czyjś pysk.
— Mlecz? Mlecz, gdzie jesteś? Mlecz, wracaj tu! — słyszałem odgłosy mojego opiekuna, jednak chęć dorwania tego kota była większa. No i prawie mi się udało. Byłem tak blisko, lecz jeszcze bliżej było brązowe futro, które już poznałem.
— Oszalałeś, kierowniku? Mogło ci się coś stać! I to nie tylko stracić zęby, a nawet cenne futerko! Nie można tak robić, kierowniku — zbeształ mnie, trącając pyskiem.
— Tylko że on! Ten sierściuch! Zabrał mi moje śniadanie! — warknąłem, lecz pod wzrokiem opiekuna opuściłem łeb. — Wybacz, Laurie — mruknąłem z lekkim poczuciem winy.
— No już, jest okej. Następnym razem nie podejmuj decyzji pochopnie.
— Pochopnie? Co to znaczy? Brzmi jak to coś, co się świeci — zapytałem, wyczekując odpowiedzi.
— Mleczu, Mleczu, pochopnie to znaczy szybko. Tak jak pobiegłeś za tym kotem — odparł ze spokojem, na co ja zamerdałem ogonem. Coraz więcej poznaje dziwnych słów. Nigdy nie pomyślałem, że będę słyszał takie słowa.
Wróciliśmy na wcześniejsze miejsce i od razu zacząłem zjadać pożywienie rzucone przez brązowego psa. Zdecydowanie miał lepsze doświadczenie odnośnie do jedzenia. Chociaż twierdzi, że mlecze nie są smaczne. A nawet ich nie spróbował! Skandal. Zdecydowanie ten chwast jest najlepszy z kwiatków. Gdy mój posiłek został pochłonięty, podniosłem się, otrzepując. Laurency dopiero kończył swój posiłek, wiec zacząłem podgryzać swoją łapę. Pchły atakowały moją skórę co jakiś czas.
— Dobra, kierowniku, zrobimy małą wycieczkę — mlasnął samiec, ruszając powoli, by nie zgubić go, poszedłem za nim.
— A gdzie idziemy? Może pójdziemy nad jakąś kałużę? — znów zadałem pytania. Laurie chyba już się przyzwyczaił. To było jedno z charakterystyczniejszych moich cech. Tak przynajmniej mówiła matka.
— Powoli, kierowniku. Idziemy do Klematisa — rzekł dość niespokojnie, jakby obawiał się spotkania z mniemanym psem.
— Mlematis? Po co? Przecież nic się nie stało? Czy to dlatego, że pogoniłem kota?
Pytaniom nie było końca. Co chwila zadawałem więcej głupszych pytań. Laurie na samym początku starał się nie pogubić i co chwila kazał mi się zamknąć, jednak nie widząc żadnej szansy na spokojną wyprawę, odpowiadał jedynie jakimiś krótkimi słowami, nawet niezbyt wsłuchując się w sens pytań.
<Laurency?>
[742 słowa: Mlecz otrzymuje 7 Punktów Doświadczenia]