Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Chwast. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Chwast. Pokaż wszystkie posty

13 sierpnia 2022

Chwast umiera


Pora pożegnać Chwasta, wojownika Bezgwiezdnych, który postanowił odebrać sobie życie. Trafił do Vanity, dołączając do Laurencego. O jego śmierci możemy przeczytać w tym opowiadaniu.

Od Chwasta

TW: śmierć, samobójstwo, ed
Nie chciałem wracać. Po tym wszystkim, co się wydarzyło, nie chciałem wracać do domu. Wiedziałem, że zastanę w nim jedynie cichą przestrzeń, która zdawała się nie przypominać tej głośnej, dobrze znanej mi z dzieciństwa. Nikt mnie nie przywita, nie pocieszy ani nie zacznie opowiadać historii swojego dnia. Wiedziałem, że nie dam rady tego znieść. Zbyt wiele osób odeszło, zbyt wiele z nich porzuciło mnie w świecie pełnym obcych, którzy nie byli i nigdy nie będą w stanie mi pomóc. Jednak łapy prowadziły mnie przez tę samą drogę, dzięki której tu przyszedłem. Byłem zmęczony. Nie tylko obolała szyja odmawiała posłuszeństwa, co skutkowało trzymaniem łba w dole i ciągłym patrzeniem na wciąż wilgotną sierść, do której przylepiały się drobne listki i piach, lecz także niegdyś wyćwiczone mięśnie, mogące zanieść mnie na wszelkie znane mi krańce tego terenu, były osłabione, przez co ledwo udawało mi się podnosić jedno odnóże za drugim. Rozważałem zatrzymanie pochodu na rzecz krótkiej przerwy, ale dobrze wiedziałem, że skutkowałoby to pozostaniem w lesie na resztę nocy, czego chciałem uniknąć. Gdyby komuś przyszło do głowy mnie zaatakować, najpewniej nie byłbym w stanie walczyć. Możliwe, że nawet bym nie chciał, a jedynie pozostawił wolną drogę do rozszarpania mojego ciała.
Chmurzysta powłoka wydawała się poszerzać swoje granice, kradnąc resztki promieni słońca, oświetlających mi drogę. Jedynym atrybutem kończącego się dnia był fakt, iż byłem już blisko miejsca docelowego — w głowie ułożyłem prosty plan, zakładający, iż pojawię się w znajomym miejscu w przybliżeniu za kilkadziesiąt oddechów, a pozostawiona przez schowaną gwiazdę ciemność pozwoli mi na szybkie zapadnięcie w sen. Prawdę mówiąc, nawet jeśli dotarłbym do legowiska o świcie to i tak padłbym ze zmęczenia — uporczywe myśli, zatruwające cały organizm były nawet gorsze, niż zwykłe nadużycie mięśni długą wędrówką. Oczy podążały zgrabnie za mijanymi koronami drzew, jakby doszukiwały się w nich jakiegoś znaku, podpowiedzi, która wskazałaby, jak teraz postępować. Co dokładnie powinienem zrobić, kiedy nie pozostała mi już żadna rzecz, do której mógłbym wrócić? Stawiałem kroki, co rusz słysząc odgłosy spoglądających na mnie z wysokości kilkunastu metrów czarnych ptaków. Ich obecność sprawiała, że czułem się, jak od dawna oczekiwany posiłek, jakby czekały na odpowiedni moment, w którym mogłyby odnaleźć moje martwe ciało i się nim pożywić. Oddech stawał się coraz cięższy, sprawiając, że pragnąłem łaknąć większe ilości powietrza. Serce jednak było spokojne, ponieważ rozsądek był pewien swoich instynktów — naturalna reakcja nigdy by nie pozwoliła, żebym bezwładnie padł na ziemię, mógłbym to zrobić jedynie w chwili, w której czułbym się bezpiecznie. Rozglądałem się wokoło, zauważając znajome krzewy, pokryte jasnymi owocami, niemalże tak białymi, jak puch opadający na ziemię podczas chłodniejszej pory. To maliny, ale nie były gotowe do zjedzenia. Zatrzymałem się przy roślinie, delikatnie pochylając głowę, by poczuć znajomy zapach. Przymknąłem powieki, chcąc przypomnieć sobie słowa, które wtedy wypowiadał, chociaż jedyny obraz, jaki się pojawiał, był nieco zatarty i niewyraźny. Jakbym powoli zapominał. Zacisnąłem oczy nieco mocniej, łudząc się, że to pomoże, łaknąłem jakiegokolwiek poczucia bliskości, chciałem na nowo znaleźć się przy nim. Wypuściłem z ust powietrze, dochodząc do wniosku, iż żadne z moich starań na nic się zdadzą — te chwile przeminęły, nie posiadam mocy, która mogłaby sprawić, iż ponownie się spotkamy, przynajmniej nie w tym miejscu.
Stawiając mozolne kroki, odnalazłem ścieżkę, prowadzącą do wygodnego posłania, na którym spałem, odkąd pamiętam. Reszta rodziny, która pozostała przy życiu dawno wyniosła się z tego kąta, pozostawiając dla mnie tak wyczekiwaną przez szczenięce lata ciszę i spokój. Jednak nic, co tam pozostało, wcale mnie nie cieszyło; fakt, może i miałem cały skrawek terenu tylko dla siebie, może i miałem ciepły skrawek materiału znaleziony w opuszczonym budynku, na którym zawsze potrafiłem szybko zasnąć, niemniej czułem się bardzo niewdzięcznie, ponieważ nawet tak wiele zdawało się dla mnie za mało. Przez wiele dni marzyłem o tym, żeby krewni ode mnie odeszli, cóż jednak miałem zrobić? Żadna interakcja z nimi nie przynosiła ze sobą niczego dobrego, żadne słowo padające z ust matki nigdy nie podniosła mnie na duchu, nigdy nie sprawiła, iż czułem się bardziej kochany. Lecz głęboko, gdzieś ukradkiem nie chciałem, żeby zostawili mnie samego. Nawet jeśli mielibyśmy się kłócić, walczyć ze sobą — przetrwałbym to, bylebym nie pozostał bez nich. A jednak nie zrobiłem nic, co zatrzymałoby ich przy mnie, prawdopodobnie już nawet nigdy nie wrócą. Kończąc myśl, moje ciało zatrzęsło się z zimna, dlatego ścisnąłem wszystkie kończyny bliżej brzucha, jak tylko mogłem. Sam znaleziony materiał nie wystarczał, bym schował pod nim całe swoje ciało, dlatego resztę, która się nie mieściła, otulały jedynie błyszczące, spoglądające w moje złote oczy miliony maleńkich gwiazd. Nie potrafiłem się im nadziwić, zdawało się, że każda z nich jest dokładnie taka sama, nie rozróżnia ich wygląd, ani też ilość światła, które nam oddają. Niemniej jednak dla mnie każda z nich działała jakby z osobna, a razem tworzyły coś, co nie mogłoby zostać idealnie powtórzone przez kogoś innego. Próbując przyjrzeć się utworzonej przez nie panoramie, poczułem, oczy samoistnie zaczynają łzawić. Nie było to spowodowane nadmiarem emocji, lecz ograniczeniem mrugania, przez chęć utworzenia w pamięci jak najdokładniejszego obrazu nieba. Naturalnie zacząłem na przemian otwierać i zamykać powieki, jednak uczucie pieczenia i zamazana widoczność zaczynały się nasilać. Zawiedziony brakiem możliwości dalszego podziwiania krajobrazu, przymknąłem ślepia, starając się zapomnieć o tamtym dniu.

— Obiecajmy coś sobie, dobrze? — wyszeptał, stojąc tuż naprzeciw mnie. — Nie możesz wciąż tkwić w tym samym miejscu, rozumiesz? Powinieneś pozwolić sobie odetchnąć.
Wzdrygnąłem się, słysząc jego słowa. Jak bezczelnym musiał być, żeby prosić mnie o dbanie o siebie, kiedy sam zrobił coś takiego?
— Nie chcę, żebyś cierpiał. Jesteś zbyt dobrą osobą, żeby być tak mizernym.
Serce buzowało z nerwów, chcąc dać mi do zrozumienia, że najpewniej zaraz wybuchnę z nadmiaru nagromadzonej w środku złości. Nie wiedziałem, co wtedy myśleć; czy istnieje uniwersalna zasada, którą powinienem się kierować, kiedy bliskie mi osoby odchodzą, zostawiając mi jedynie setki niewyjaśnionych kwestii i pytań, na które nigdy nie znajdę odpowiedzi?
— Myślałem, że… że będziesz tu dla mnie. Było nam tak dobrze razem. Co wtedy myślałeś? Że ot tak o tobie zapomnę i ruszę z własnym życiem do przodu? Co cię tak podkusiło w tej wodzie? Czy nie widzisz, jak bardzo mnie skrzywdziłeś?! — wykrzyczałem na jednym wdechu, stawiając krok naprzód, by móc lepiej przypatrzeć się wyrazowi jego twarzy. — Po co ci to było? Nie mogłeś po prostu ze mną zostać?
Mój ton stawał się coraz łagodniejszy wraz z każdym następnie wypowiadanym słowem, jednak jego postawa wcale nie wskazywała na to, żeby żałował swojej decyzji.
— Po prostu liczę na to, że się z tym pogodzisz. Nie musisz niczego rozumieć — wyjaśnił, pozostawiając mnie jeszcze bardziej skołowanym.
Na mojej twarzy kreował się grymas, pokazujący równocześnie moje zdezorientowanie, jak i głęboką rozpacz, ponieważ żadne z jego słów nie były pocieszające, ani też nie rozwiały moich wątpliwości, czy niedomówień. Wpatrując się w moją twarz, obrócił głowę w drugą stronę i zaczął poruszać się w stronę wyjścia.
— Hej, dokąd idziesz?! — krzyknąłem za nim, jednak oddalał się coraz bardziej, nie zwracając uwagi na wołanie. — Hej!
Stęknąłem, zmuszając obolałe łapy do biegu, jednak dystans pomiędzy nami zdawał się wydłużać niezależnie od zmiany szybkości jego chodu, czy mojego ruchu.
— Hej! — zawołałem raz jeszcze, tracąc wszelkie nadzieje. Wzrok zleciał na łapy, których siła była na wyczerpaniu. — Nie zostawiaj mnie znowu…

— Nie... zostawiaj mnie… — wyszeptałem, powoli wybudzając się ze snu. Moja głowa leżała na przednich kończynach, dlatego zaraz po otwarciu oczu zobaczyłem ten sam obraz, który przedstawiła mi podświadomość.
— Co ci się śniło, kolego? — usłyszałem pytanie, dochodzące z prawej strony. Dobrze wiedziałem, czyj głos miał przyjemność być częścią mojego poranka, jednak zdziwiła mnie wizyta osoby, której oczy nie widziały przez co najmniej kilka księżyców.
— Co ty tu robisz, Jazgot? — wymamrotałem ochryple, podnosząc łeb w jego stronę. Stary leżał obok mnie, wygodnie ułożony na zielonkawej trawie. Wyglądał, jakby czekał tu dłużej, niż parę chwil, możliwe nawet, że całą noc.
— Cóż, nie widuję cię ostatnio. No, w sumie mało powiedziane, że ostatnio… właściwie to cały czas — westchnął, przybliżając się do mnie. — Nie było ci tu zimno tak samemu? Ostatnio jest coraz gorzej w nocy.
Na jego twarzy kreowała się nieco zmartwiona mina, jednak była ona dość uzasadniona; od odejścia mojego mentora, nie było nam dane się spotkać lub chociażby niezapowiedziane minąć w tłumie. To nie tak, że żaden z nas tego nie chciał, ba, mam wrażenie, że kundel niejednokrotnie próbował się ze mną skontaktować po moim odejściu, to moja wina, że nie dałem mu na to ani jednej szansy. Obecność każdego, kto choć trochę łączył się z moją przeszłością, sprawiała, iż wpadałem w swego rodzaju niepokój, chociaż z Jazgotem — zwłaszcza że był najbliższym przyjacielem zmarłego — było najgorzej. Nie minęło kilka dni od zaginięcia, a ten zaczął zaglądać do mnie częściej. Naturalnie nie winię go, był to miły gest, pochodzący od zatroskanego bliskiego, przecież sam martwił się zarówno o mnie, jak i o kolegę, jednakże widok jego pyska, zamiast mnie rozweselać, jedynie pogrążał w smutku. Przez długi czas, kiedy krzątałem się w tę i ową po niekończącym się lesie, rozmyślałem o jego osobie, czując się winnym tak niestosownego zachowania; kundel chciał mi tylko pomóc.
Nie odpowiedziałem na jego pytanie. Patrzyliśmy na siebie w ciszy, jakbyśmy próbowali odczytać własne myśli. W pewnym momencie westchnąłem bezsilnie, nie będąc już w stanie utrzymywać głowy w górze, dlatego powróciłem do wcześniejszej pozycji.
— Jak ty sobie radzisz z tym wszystkim? — wydusiłem, przymykając lekko oczy, żeby powstrzymać napływające do nich łzy przed rozlaniem się na spoczywające łapy.
— Wiesz, Chwast… istnieją rzeczy, z którymi trzeba się pogodzić — zaczął, zacinając się po pierwszych słowach, żeby dobrać odpowiedni ton wypowiedzi. — Niektóre z nich są mniej bolesne, reszta jest bardziej, sam o tym dobrze wiesz, ale każdą z nich trzeba zaakceptować, żeby móc ruszyć dalej. Bo pamiętasz, że życie toczy się dalej? Ono nigdy nie poprzestaje na jednych narodzinach, czy drugiej śmierci; czy tego chcesz, czy też nie, jutro będzie następny dzień i żeby go przeżyć, musisz pogodzić się z wczorajszym bólem.
— A co jeśli nie potrafię? — wyszeptałem.
— Nie ma stworzonej rzeczy, której ktoś by nie potrafił; są tylko takie, których trudno jest się nauczyć.
Uniosłem powieki, chcąc zobaczyć wyraz na twarzy towarzyszącego mi kundla; jego oczy lekko połyskiwały poprzez przebijające się przez gałęzie drzew promienie wschodzącego słońca, głowa była uniesiona dumnie do góry, natomiast mina, jaką robił, wskazywała na to, iż wierzył we własne słowa.
Nie rozmawialiśmy więcej tego poranka — podświadomie uznaliśmy, że śpiew ptaków wystarczy, żebyśmy mogli w spokoju odpocząć od wszystkiego, co trapiło nasze myśli. Przez dłuższy czas leżeliśmy obok siebie, wsłuchując się w graną przez naturę melodię. Prawdziwie wtedy czułem, że mógłbym wytrzymać.

***

— Spokojnie, nie chcesz się przecież udławić — odezwał się, zauważając, jak szybko pochłaniam przygotowany przez niego posiłek. — Jeśli będziesz miał ochotę na więcej, to powiedz.
Od naszej rozmowy minęło kilka dni; każdy z nich spędziłem, leżąc na posłaniu, próbując odzyskać siłę, chociażby fizyczną. Przez dnie i noce byłem zbyt zajęty powtarzaniem w głowie wielu rozmów, także tych odbytych z samym Jazgotem, przez co nawet przez myśl mi nie przeszło, by poświęcić chociaż kawałek dnia na znalezienie jakiegokolwiek pożywienia. Doprowadziłem się do stanu, w którym trudno było mi podnieść chociażby łapę, by móc przysunąć się bliżej poidła. Gdy tamtego poranka przyjaciel pojawił się przed moim leżącym ciałem, jak sam twierdził, był niemalże przekonany, że nie żyję; mój oddech był lichszy, niż woda na płyciźnie.

Obecność kundla powoli stawała się mniej bolesna — najbardziej wpływał na to jego przyjemny charakter, chociaż i to stawało się czasem uciążliwe, jeśli miałbym być szczery. Nie byłem do końca zadowolony, kiedy po incydencie z zasłabnięciem podczas rozmowy, został ze mną aż do późnej nocy, by mieć pewność, że nic mi się nie stanie.
— Znam takie miejsce, gdzie nigdy nie trafiła mi się niesmaczna ryba — mruknął, kładąc się naprzeciw. Leżeliśmy wtedy przed jednym z opuszczonych budynków, które porosły wszelkie krzewy i bluszcze. Ich obecność sprawiała, iż wokół nas tworzył się cichy koncert cykad i świerszczy, zamieszkujących kawałek tej ziemi.
— Daleko jest? — zapytałem, kładąc głowę na ułożonych przednich łapach.
— Nie, moglibyśmy tam nawet razem pójść — stwierdził, przechylając łeb na bok, co sprawiło, iż jego uszy przewróciły się na drugą stronę. — Ale nie jutro, bo będzie mianowanie. Pewnie też nie pojutrze, bo będę odsypiać.
Parsknąłem cicho, słysząc jego wymówkę, chociaż doskonale rozumiałem, że czasami trzeba sobie darować — w końcu sam byłem najgorszym kompanem do podróży, jakiego można by wymyślić.
— Więc popojutrze, Jazgocie — zaproponowałem, posyłając mu skromny uśmiech, na co odwdzięczył się tym samym.

***

Szum psich rozmów zdawał się obezwładniać moje uszy, próbujące skupić się na wyłapaniu jednej, konkretnej rozmowy. Nie było to dziwne, że o tej porze dnia w centrum obozu zebrało się wielu Bezgwiezdnych — w końcu istnieją klanowe zbiorowiska, których zadaniem jest rozstrzyganie sporów, czy też zwykła rozmowa. Nieszczególnie lubiłem pojawiać się na takich spotkaniach, uważałem to za zbyt duży do pojęcia chaos, zwyczajnie brakowało mi do tego cierpliwości, jednak tym razem konwersacja dwóch starszych kundli przykuła moją uwagę.
— Pamiętasz… Myślałem, że będzie… Kto mu w ogóle na to pozwolił? — Nie byłem w stanie usłyszeć każdego ze słów, które wypowiadał.
— Szkoda… Ale widać, że daje radę… — odpowiedział drugi, przez co frustracja coraz bardziej mnie ogarniała.
Przeciskałem się przez krzywo stojących dorosłych, starając się jak najdyskretniej dojść do siedzącej nieopodal starszyzny.
— Nigdy bym nie pomyślał, że tak po prostu ucieknie — wyznał szary pies, wpatrując się mizernie w rozmówcę.
Pech chciał, żeby jego wzrok akurat popłynął w moją stronę; jego wyraz twarzy momentalnie się zmienił na markotniejszy, a brązowy towarzysz, widząc minę kolegi, natychmiast odwrócił się w tym samym kierunku. Obaj wpatrywali się we mnie jeszcze chwilę, po czym podnieśli się i ruszyli w głąb tłumu. Zostawili mnie w morzu innych rozmów, lecz także i zgiełku własnych myśli. O czym oni rozmawiali?

***

— Nie uważasz, że trochę za gorzka? — zapytałem, kiedy ten dopiero zaczynał przymierzać się do jedzenia.
Wpatrywałem się w niego uważnie, co rusz skubiąc kawałek świeżo złapanej przez niego ryby. Jazgot natomiast uważnie smakował każdy kęs swojej zdobyczy, próbując określić, czy faktycznie pasowała do jego upodobań.
— Może odrobinę… — zaciągnął się, podnosząc wzrok na mnie. — Co i tak nie zmienia faktu, że jest smaczna.
Pociągnąłem nosem, przybliżając go nieco do jedzenia, by jak najdokładniej móc zapamiętać jego charakterystykę; zapach niedawno wyciągniętej ze słodkiej wody zdobyczy jedynie przypominał rozlegle zakopane wspomnienia, związane z eksplorowaniem flumińskiego morza, natomiast smak, mimo zbyt charakterystycznego posmaku tuż po połknięciu, przy braniu kawałka do pyska wydawał się idealnie słony, jak każdy przyzwoity obiad.
Mimo zaspokojenia potrzeb, żadne z nas nie chciało opuszczać miejsca, w którym się znajdowaliśmy. Pnące się do góry wrzosy tworzyły kolorową barierę, oddzielającą nas od świata zewnętrznego, co pozwoliło na odpoczęcie po obfitym posiłku. Ułożyłem moje ciało pod jednym z wysokich drzew, którego korona ochraniała przed żarliwymi promieniami słońca. Kiedy w nocy kłębiasta sierść wydawała się nieść pomoc, tak w dzień była jedynie utrapieniem. Towarzysz natomiast wesoło maczał łapy w chłodnej wodzie, stojąc tuż przy brzegu. Miał lekko przymknięte powieki, przez co wyglądał, jakby delektował się zesłaną z nieba pogodą.
Kiedy złota kula zaczęła zbliżać się ku horyzontowi, Jazgot powoli podniósł się z pozycji leżącej do siadu. Do tej pory wspólnie spoczywaliśmy na trawie, licząc na niekończący się relaks, lecz dzień zbliżał się ku końcowi, a obowiązki spoczywające na bokach lidera nie pozwalały nam na pozostanie poza granicami obozu przez noc. Gdy tylko kiwnął do mnie głową, stanął na czterech łapach, ówcześnie je rozprostowując. Westchnął cicho, prawdopodobnie samemu żałując tej decyzji. Z moich ust natomiast wydobyło się stęknięcie, sygnalizujące zarówno niezadowolenie, jak i dyskomfort spowodowany nieruszaniem się od kilku godzin.
— Przyjdziemy tu jeszcze, nie martw się — zapewnił, trącając mnie nosem. — Nikt nam przecież nie zabierze tego miejsca.
Spojrzałem się na niego z politowaniem, tworząc na twarzy lekki grymas. Nie odpowiedziałem na jego przyjacielską zaczepkę, a jedynie podążyłem za idącym w stronę lasu kundlem.

***

Im więcej czasu przyjaciel dla mnie poświęcał, tym bardziej wydawało się polepszać moje zdrowie; poprzez niemal codzienne zapraszanie na wspólny posiłek, powróciła siła, której tak bardzo mi brakowało — zwyczajne wędrówki w tę i w tamtą nie sprawiały mi już tak dużego problemu, jak jeszcze księżyc temu, do tego zauważyłem, jak mimowolnie dostaję chęci na zwykły spacer lub bieg. Co za tym idzie, Kundel nie musiał już samotnie każdego ranka poszukiwać zdobyczy wartej spożytkowania, ponieważ zacząłem niezależnie polować na drobne zwierzęta, by mu się odwdzięczyć. Nie tylko chciałem spłacić swój dług, lecz także pozbyć się ciągłego uczucia winy, które towarzyszyło mi już od dawna — jednakże mimo ciężkich starań żaden z gestów nigdy nie pomógł mi uporać się z uciążliwą myślą. Każdego dnia, gdy widziałem uśmiechniętą twarz Jazgota, zastanawiałem się, dlaczego tak naprawdę to wszystko dla mnie zrobił. Czy było mu mnie zwyczajnie szkoda? Czy też może dlatego, że nie chciał być odpowiedzialny za czyjąś śmierć w klanie? Niezależnie od powodu, nie potrafiłem przeżyć ilości rzeczy, które dla mnie zrobił za nic w zamian.
Każda nowo złowiona ryba, schwytany królik, czy też znaleziona garść owoców przybliżała mnie do upragnionego celu. Założyłem, że skoro w trakcie docierania do niego nie potrafię poczuć się lepiej, to z pewnością po jego osiągnięciu wszystko się zmieni. Nie wiedziałem jednak, ile dokładnie czasu miało mi to zająć, dlatego niemal wszystkie wolne chwile poświęcałem na rozmyślanie — prawdopodobnie był to najgorszy błąd, który dotychczas popełniłem. Powinienem pokręcić głową, przypomnieć sobie, że w ten sposób nigdy nie będę w stanie odwdzięczyć się przyjacielowi, przecież jednym z jego pragnień było nauczenie mnie życia w zgodzie ze sobą. Myśli, krążące po moim łbie od dawna były mi znane jako złe, jednak nigdy nie zrobiłem niczego, by się z nimi uporać, dlatego właśnie każde kwestionowanie motywów Jazgotu było dla mnie tak szkodliwe.

— Nie smakuje ci? — zapytałem, spoglądając na wpatrzonego w martwą rybę kundla.
Mimo otaczającej nas ciemności wyraz twarzy starszego był wciąż dla mnie widoczny; brwi zmarszczone w łuk, ciemne oczy pochłaniające leżący na ziemi posiłek, natomiast pysk wydęty, jakby chciał wydać z siebie pewien odgłos.
— Wiesz, że… Chwast, czy na pewno wszystko w porządku? — zapytał bez dokończenia pierwszego zdania. Jego wzrok natychmiast powędrował na mnie, na co na moim pysku pojawiła się zdziwiona mina.
— O co ci chodzi? — zapytałem, przechylając głowę na bok. Jego pysk wydawał się teraz jeszcze bardziej zdziwiony moim zachowaniem, jednak starałem się to ignorować.
— Zwyczajnie nie mogę zrozumieć… — zaczął, nieśmiało odwracając wzrok na bok. — Wiesz, że nie musisz się tak starać, prawda?
— Co to znaczy? Przecież po prostu przygotowałem ci kolację…
— Dobrze wiesz, że nie o to mi chodzi. Doceniam to, że się starasz, naprawdę, ale nie chcę, żebyś się do tego zmuszał. Wystarczy mi, żebyś…
— Żebym co?! — wybuchłem, podnosząc głowę wyżej. Jazgot nieco się wzdrygnął, widząc moją reakcję.
— Nie chcę się z tobą kłócić — wytłumaczył łagodnie, patrząc mi prosto w oczy. — Po prostu nie chcę, żebyś się do niczego zmuszał.
Zacisnąłem zęby, nie wiedząc, co mam myśleć; jedna część mnie, ta lepsza, chciała, żebym dał sobie spokój, szczególnie dlatego, że kundel nie powiedział nic złego, natomiast ta gorsza nakłaniała cierpkim głosem, abym wykrzyczał to, co myślę, nawet jeśli nic z tego nie posiada najmniejszego sensu.
— Ty i te twoje gadki, jakbyś nie mógł powiedzieć w końcu czegoś, co ma sens! — warknąłem, zrywając się na cztery łapy. — Po co tu w ogóle jeszcze siedzisz, skoro tak bardzo nie chcesz, żebym się do czegoś zmuszał? Przecież dobrze wiesz, że twoja obecność to dla mnie szczyt dyskomfortu!
Chwilę lub dwie stałem z rozstawionymi szeroko łapami, warcząc na równie zmartwionego, jak i skrzywdzonego moimi słowami Jazgota. Możliwe, że nie wiedział, co powinien zrobić — zostawić mnie tu samego, czy spróbować przemówić do rozsądku?
— Nie wierzę ci, Chwast — wyszeptał przybity, opuszczając głowę, a następnie odwracając się w stronę drogi, którą tu przyszliśmy. Przez kilka minut patrzyłem na jego znikającą między roślinami sylwetkę, w międzyczasie próbując uspokoić szarżujące serce, które aż prosiło się o wyskoczenie z piersi.
Spuściłem wzrok na moje łapy; obraz szybko zaczął się zamazywać, natomiast moje ciało jakby traciło równowagę. Chybotałem się na obie strony, próbując pojąć, co tak naprawdę zrobiłem. Wtedy znów poczułem się tak samo, jak wtedy — ucisk w płucach powiększał się z każdym wdechem, z oczu natomiast wylewały się strugi łez, których nie potrafiłem powstrzymać. Starałem się stawiać chociażby małe kroki w stronę ścieżki, jednak dygoczące nogi nie potrafiły zanieść mnie dalej, niż na dwa metry od drzewa, pod którym stałem.
— Może nie powinieneś wracać? — Usłyszałem znajomy głos za plecami. — Chodź, możesz usiąść.
Posłusznie podszedłem do siedzącego kundla, by zająć wskazane przez niego miejsce. Żaden skrawek mojego ciała nie dotknął jego, chociaż czułem bijące od niego ciepło, co sprawiło, iż momentalnie przestałem zanosić się płaczem. Jego łeb spoczął na przednich łapach, jednak, zamiast zamknąć oczy, by przygotować się do zaśnięcia, kundel wpatrywał się we mnie, przez co i ja miałem ślepia szeroko otwarte.
— Dlaczego się tak patrzysz? — spytałem go, kładąc głowę w podobny sposób, co towarzysz.
Ten zaśmiał się cicho, machając wesoło włochatym ogonem, na co otrzymał ode mnie poirytowane spojrzenie.
— Po prostu podziwiam, jak wyrosłeś — odrzekł, przybliżając do mnie łapę. — Jest już późno, powinieneś zasnąć.
Nie dotknął mnie nią, chociaż widoczne było to, jak bardzo tego pragnął. Przez dłuższą chwilę wpatrywałem się w jego promienną twarz, zastanawiając się, czy kiedykolwiek widziałem go tak radosnego, jak wtedy. Nie dając sobie czasu na zastanowienie się nad odpowiedzią, powoli zamykałem powieki, będąc spokojnym o moje bezpieczeństwo. Wiedziałem, że nie pozwoli, żeby cokolwiek złego mi się stało.  

***

Jazgot miał wtedy rację; jeżeli sam nie zapoczątkujesz dobrej zmiany, nigdy takowa w twoim życiu nie nastąpi. Nieważne, ile byś błagał, nieważne, czy ktoś inny próbowałby cię do tego zaciągnąć — nic nie potrafi cię zmusić, jeśli nie chcesz poprawy. Możliwe, że właśnie dlatego nie jestem w stanie się teraz podnieść, co mam zrobić, jeżeli wolę się pogrążyć w smutku, jeżeli to jedyne, co jest wygodne? Czy naprawdę potrzebowałem wykrzyczeć mu tamte słowa? Dlaczego nie zachowałem tego dla siebie? Nigdy przecież nie chciałem go zranić, więc dlaczego to zrobiłem, dlaczego znów dałem ponieść się chwili, kiedy mogłem to przeczekać, przemyśleć, dojść do lepszego rozwiązania, konkluzji, wyjścia z tej sytuacji, która nigdy nawet nie powinna mieć miejsca? Moje ciało jest słabe, nie, to ja jestem słaby, prowadząc siebie samego do pełnej destrukcji. Próbowałem się zmienić, pragnę tego, nie, zaczekaj, pragnąłem tego. Teraz nie posiadam ani jednej opinii. Ani jednego marzenia, jednej myśli. Łapy niosą mnie przed siebie, krążą, poszukując drogi, lecz dokąd? Ach, no tak. Przecież sam wybrałem tę trasę, to miejsce. Planowałem to już dawno, chciałem wtedy zniknąć szybko, bez śladu, po którym ktoś mógłby mnie odnaleźć. Dlatego podążam dalej; widzę odfruwające wrony, słyszę szelest uschniętych liści, przebierających pod nogami, czuję tak dobrze znany mi zapach lasu.
Moim oczom ukazuje się płynąca wartkim strumieniem rzeka; na jej krętej ścieżce widoczne są wydrążone wgłębienia i chowające się w nich drobne kamienie, błyszczące w blasku słońca. Tworzący się pod wpływem szybkiego poruszania się wody szum dociera do moich uszu, nieco kojąc wciąż mnożące się nerwy. Spoglądam w dół, zastanawiając się nad tym, jaka odległość dzieli wzgórze, na którym stoję, od spadającego w dół potoku. Niektóre z ptaków, podążające tą samą drogą, kolejno zlatują na znajdującą się pode mną polanę, jakby i one chciały się przekonać, czy warto jest się bać. Stawiam kilka kroków do tyłu, wahając się raz jeszcze.
To tutaj? Tu mam zginąć?
Przypomina mi się wesoły śmiech, którym zwykł witać mnie dawny przyjaciel. Co by powiedział na takie zachowanie? Pamiętam, jak kiedyś obiecaliśmy o siebie dbać — proste słowa, jednak wiele dla mnie znaczące. W jaki sposób zareagowałby, gdyby wiedział, że robię to z tak głupiego powodu? Nie chcę tego wiedzieć, nie zniósłbym tego. Wzrok zsuwa się na zabrudzone mokrym piachem łapy, pokazując mi, kim naprawdę jestem — jedynie zwykłym psem, którego życie jest bardziej kruche, od gruntu, na którym stoję. Zamykam oczy, z nadzieją, że każde słowo, które przychodzi mi na myśl, samoistnie odejdzie, zostawiając mnie samego, jednak wszystkie zaczynają buzować coraz głośniej; opuszczam łeb do wysokości ziemi, zaciskając powieki z całej siły. Nie potrafię wydusić z siebie żadnego odgłosu, chociaż i tak nie byłoby mi to potrzebne. Po chwili jedno z nich wykrzykuje powód, dla którego tu jestem. Zbieram resztki odwagi, jako ostateczne pożegnanie — zaczynam stawiać kroki naprzód, szeroko otwierając oczy. Chcę widzieć wszystko, co teraz się stanie. Chcę doskonale to opisać. Przede mną nie znajduje się żadna widoczna droga; pod łapami powoli załamuje się cienka warstwa gruzu, która następnie spada z urwiska. Patrzę wprost przed siebie, głęboko oddychając. Nie odwrócę się teraz. Wbijam wzrok w rosnące w oddali wysokie drzewa, chociaż gdy jedna z nóg zsuwa się poza końcówkę klifu, przed twarzą pojawia się coś na wzór leśnego szlaku; jasnym blaskiem przypomina widok świecących na niebie gwiazd, a jego obecność sprawia, że czuję się bezpiecznie, dlatego stawiam następny krok — otula mnie przyjemne ciepło, podobne do tego, kiedy Laurency kładł łeb na moim brzuchu, przepraszając za krzywdę, którą mi wyrządził.

[4053 słów: Chwast otrzymuje 40 PD; rzuca się z klifu i umiera]

8 maja 2022

Od Chwasta

Akcja dzieje się bardzooo daleko w czasie (przed śmiercią Krzaczastego Cienia).
tw: depresja, ed?, samobójstwo.
Tego dnia mieliśmy się spotkać; obiecał mi to, bo widział, jak bardzo cierpię, przeżywam wszystko to, co się wydarzyło. Nie czułem się tak wtedy pierwszy raz — uczucie było mi znajome, ponieważ w dniu, w którym ostatni raz widziałem pysk Laurencego coś we mnie pękło. Już wtedy część mnie domyśliła się, że nigdy go już nie zobaczę, chociaż odpierałem tę myśl z całej siły przez długi czas, by siebie bardziej nie ranić. W końcu dotarło do mnie, że zostałem praktycznie sam na tej ziemi. Każdy, kogo mogłem nazwać rodziną, poszedł do piachu, a reszta? Cóż, reszta uznała mnie za „martwego” — nie cieleśnie, a duchowo. Nawet Jazgot nie był w stanie wydusić ze mnie chociażby słowa, tak wielce samolubny jestem. Współczułem mu, stracił ukochanego przyjaciela, a teraz jeszcze musiał tracić energię na mnie, zamiast zająć się własnymi trudami. Ostatnio wpadły mu w łapy małe szczeniaki — zapytał się mnie, czy nie chciałbym ich poznać, moglibyśmy wtedy wspólnie spędzić trochę czasu. Z początku planowałem mu odmówić, ponieważ nie wiedziałem, w jaki sposób się zachować w obecności maluchów. Jak taki zgred mógłby się przecież z nimi dogadać? Nie pozwoliłbym sobie przecież zepsuć im dobrej zabawy z moim brakiem chęci do chociażby poruszenia łapą, toć standardowe dni szczeniaków polegają tylko na ciągłym bieganiu i śmianiu się. Koniec końców wyszło jednak na to, że do spotkania na razie nie doszło, co może wyjdzie im na dobre.
Początkowo otoczenie uważało, że nic złego się ze mną nie dzieje — po stracie taki stan jest bowiem normalny, tak więc brakowało elementów, które wprawiałyby w niepokój. Z czasem jednak coraz więcej kundli zaczynało postrzegać mnie jako dziwaka, szaleńca, od którego lepiej się trzymać z daleka. Kto to widział kundla, który nie odezwałby się zapytany? Który nie wychodził z posłania, nawet gdy słońce raziło w oczy? Albo takiego, co umyślnie odmawiał jedzenia, chociaż nie był pochłonięty chorobą? Przez takie zachowanie sam siebie pozbawiłem nie tylko przyjaznych osób, które były chętne do pomocy, lecz także znacznej części zdrowia, głównie fizycznego. Sierść nie błyszczała tak, jak kiedyś, w niektórych miejscach straciła nawet swą barwę i skręt — największy atut. W oczach nie widać było żadnego żywiołu, który pokazywałby, iż istnieje w nich jakakolwiek dusza. Moje mięśnie, o ile cokolwiek z nich jeszcze zostało, znacznie osłabły przez brak ruchu, który niegdyś dostarczałem im nawet w nadmiarze. Ostatnio nawet krótki spacer, by się napoić, stanowi dla mnie wyzwanie. Męczę się bardziej, niż niedołężny staruszek, co, jak nie sposób nie zauważyć, przygnębia Jazgota. Nieraz zaglądał do mnie, by sprawdzić, jak i czy w ogóle się jeszcze trzymam. Wiem, że boli go taki widok, dlatego najchętniej zakazałbym mu przychodzić — albo pokłóciłbym się z nim, by następnie uciec z obozu, żeby więcej go już nie ranić. Ale nie mam na to siły.
 
***
 
Na jakiś czas przed wschodem słońca nie mogłem zmrużyć oka — to także była jedna z sytuacji, która w ostatnim czasie stała się dość częsta. Zdążyłem więc wypracować sobie pewien sposób, który ułatwiał mi zasypianie w takich chwilach. Zazwyczaj przychodziłem wtedy w pewne miejsce, które od wielu księżyców jest mi bliskie — droga, jak na moje siły, jest długa i kręta, lecz relaksująca, by przejść ją spacerem, dlatego gdy na ogół po takiej podróży jestem już na tyle padnięty, by być w stanie bez większego problemu zamknąć oczy i odpocząć. Wobec tego podniosłem się z legowiska z zamiarem opuszczenia terenu obozu.
Cichy szum wody od razu uspokoił moje nerwy, które zebrały się przez wspomnienia przychodzące wraz ze wkroczeniem do tego miejsca. Mimo tego, że niegdyś omal nie straciłem tu życia, chyba już zawsze będę przywiązany do tej płycizny. W końcu to tutaj przez wiele dni się poznawaliśmy, cieszyliśmy wspólnie spędzonym czasem.
Wypatrzyłem wygodne na spoczynek miejsce — był to mały dołek pod jednym z kwitnących jeszcze drzew, jednak gdy ułożyłem pod nim swoje obolałe ciało, coś wciąż nie współgrało. Próbowałem przekręcić się w bok, zmienić pozycję głowy czy łapy, ale nic nie zdołało pomóc. Skończyłem na tym, że podszedłem bliżej wody, układając się raz jeszcze. Początkowo było mi dość przyjemnie; plusk wody mnie uspokajał, przez co byłem na skraju świadomości i snu, jednakże moje uszy wyczuły nieznajomy szum, dochodzący z buszu krzaków. Natychmiast zerwałem się, by upewnić się, że nie jest to nikt, kto zagrażałby mojemu odpoczynkowi, lecz nikogo nie zdołałem ujrzeć. Rozglądałem się jeszcze przez chwilę, mimo tego nie wypatrzyłem nic podejrzanego, nawet małej wiewiórki, czy ptaka. Doszedłem do wniosku, iż musiałem się jedynie przesłyszeć, także z zamiarem ponownej próby zaśnięcia, skierowałem się w stronę ówczesnego miejsca, w którym leżałem, lecz właśnie wtedy moje oczy go dostrzegły. Ta sama sylwetka, może kolor sierści — nie wiadomo, w końcu było ciemno, jednak coś mówiło mi, że to był właśnie on — a może to tylko widmo, którym mózg chce mi namieszać? Nie, to musi być on, może jednak miałem rację? Mrugnąłem parę razy, by się upewnić, że wzrok mnie nie zawodzi, lecz właśnie wtedy obraz kundla zniknął mi sprzed ślepi, zostawiając mnie w rozpaczy. Warknąłem ze złości, wkurzenia, nie, przez smutek i tęsknotę. Zniżyłem głowę, by zakryć sobie ją niestabilnymi z emocji łapami. Przecież chwilę temu tu stał, dlaczego znowu zniknął?
— Do diabła z tobą! — syknąłem, będąc na skraju płaczu. — Jak możesz znowu mi to robić?!
Całe moje ciało trzęsło się nieokiełznanie, a ja nie mogłem ruszyć łapą choćby o kawałek dalej. Wtedy z mojego pyska wydobył się krzyk, którego nie mogłem powstrzymać — to tak, jakbym wydusił z siebie całe moje cierpienie, które tak bardzo chciałem w sobie stłumić. Podniosłem wtem głowę, by zapłakanymi oczami spojrzeć jeszcze raz przed siebie, upewnić się, że go tam nie ma. I nie było.
— Dlaczego mi wtedy nie powiedziałeś? Dlaczego ze mną nie wróciłeś, tylko odszedłeś? Co myślałeś, że bez ciebie zrobię?! — krzyknąłem łamiącym się głosem. — Bez ciebie jestem nikim, nie rozumiesz? Dlaczego mnie zostawiłeś? Mogłeś ze mną wrócić, mogliśmy jeszcze tyle przeżyć…
Przez chwilę wpatrywałem się jeszcze w ciemną przestrzeń, chociaż wiedziałem, że nikt nie słucha moich słów. Powoli podszedłem do płycizny, by następnie spojrzeć się w dół — odbicie w szklanej tafli wody jedynie przypominało mój pysk, ponieważ spadające w głąb łzy sprawiały, że poruszała się niespokojnie i zniekształcała jego rysy. Zmarszczyłem brwi, cicho szlochając. Próbowałem zrozumieć, dlaczego stało się tak, a nie inaczej — co zrobiłem jako szczeniak, żeby teraz tak cierpieć? I dlaczego nie dostaję od nikogo odpowiedzi?
— Nie, to nie twoja wina. Kazałeś mi wtedy iść, ale przecież mogłem zostać — wyjęczałem, a moje łapy ugięły się z bezsilności, gdy postawiłem je w wodzie. Przez moją głowę przeszła jeszcze kompulsywna myśl, by przejść przez płyciznę do głębszego miejsca, w którym mógłbym ze sobą skończyć, ale byłem wtedy na to za słaby, dobrze wiem, że nie dałbym rady tego zrobić, bo jestem zwykłym tchórzem, który jedynie obwinia innych za własną głupotę.
— To i tak nie ma sensu, dobrze o tym wiesz, Chwast — mruknąłem do siebie, będąc już nieco spokojniejszym. Jeszcze raz spojrzałem się na swoje odbicie, wpatrując się w nie nieco dłużej. Chciałem jak najdokładniej zapamiętać ten widok, żeby wiedzieć, jak żałośnie wtedy wyglądałem — do jak mizernego stanu się doprowadziłem. Wkrótce potem odszedłem stamtąd, kierując się do miejsca przy brzegu, w którym wówczas leżałem.
— Laurency, zawsze ci mówiłem, że nie jesteś zbyt mądry — wyszeptałem, kładąc się z powrotem ze zmęczenia. — Ale i tak cię kocham, zawsze będę.

***

Gdy tylko palące w powieki promienie słońca okryły moją sierść ciepłem, uznałem, że jest to ostatnia pora na podniesienie się, by nie zmarnować tego dnia — w końcu miał być idealny, to miał być ten, w którym zbiorę siły, by na nowo stanąć na cztery łapy. Wstałem, chociaż nogi ledwo trzymały mnie w górze, a następnie jeszcze raz spojrzałem się w miejsce, w którym wcześniej przeżywałem katusze. Opuściłem wzrok, przypominając sobie każdą wczorajszą myśl, co było chyba bardziej bolesne, niż samo przeżywanie ich, jednak postanowiłem nie martwić się tym ani sekundy dłużej — muszę w końcu odpuścić, chociaż na chwilę, chociaż dzisiaj nie myśleć o przeszłości i skupić się na tym, co jeszcze mogę zmienić.
Z miejsca, w którym się znajdowałem aż do obozu Flumine droga wiodła przez teren Industrii — klanu, który tak naprawdę nic do nas nie miał, dlatego spokojnie mogłem udać się drogą na skróty, co zaoszczędziło mi dużo czasu. Podczas spaceru doszedłem do pewnego wniosku. Psy z Flumine zdecydowanie różnią się od naszych; wydaje mi się, że są nieco bardziej niespokojne, jeśli chodzi o rozwiązywanie konfliktów, przynajmniej na podstawie Krzaka mogę wyciągnąć takie wnioski. Odkąd pierwszy raz się spotkaliśmy widziałem dwa razy więcej bójek, niż w całym moim życiu. Ostatnio jednak stał się nieco spokojniejszy — rozmawiał ze mną inaczej, traktował też innych jako swoich sprzymierzeńców, a nie wrogów, co nieco mnie zdziwiło. Myślałem, że zawsze będzie uważał każde słowo padające z ust kogoś innego (nawet moich!) jako pretekst do odburknięcia „a co, masz jakiś problem?” i zaczęcia fizycznej walki. Nie wiem, czy się z tego cieszę, ponieważ nawet jeśli nie było to zdrowe, to jednak była to wielka część jego osobowości, a teraz jakby z niego wyparowała. Wiem, że bycie dorosłym zobowiązuje do pewnych zmian, chociaż ta wydawała mi się bardzo dziwna z jego strony. Rozumiem też, że związek między dwoma kundlami oznacza, że są oni sobie niespotykanie bliscy i troszczą się o siebie nawzajem, ale także bym się tego nie spodziewał, że nawet w moim obecnym stanie, będzie traktował mnie tak czuło, jak przez ostatni czas. Nie powiem, iż nie czułem się wtedy bardzo przez kogoś kochany — mówiąc szczerze, podniosło mnie to na duchu. Istniała chociaż jedna osoba, po której nie było widać, że się o mnie martwi i która z całego serca pragnęła, bym poczuł się lepiej.
— Chwast, obiecajmy coś sobie, dobrze? — wymruczał, patrząc w niebo. — Że będziesz o siebie dbać. Bo wiesz, że musisz zacząć, prawda? Nie zawsze będę w stanie ci pomóc.
Leżeliśmy wtedy na trawie, ciesząc się ciepłym powiewem wiatru, który nieregularnie rozwiewał nasze sierści. Podniosłem łeb, by spojrzeć na jego pysk, myśląc, że ujrzę jeden z najpiękniejszych uśmiechów tego świata, jednak oczekiwania nie spełniły się w rzeczywistości. Na jego twarzy malował się niepokój powiązany ze stresem, czy nawet przerażeniem. Nie wiedziałem wtedy, o co dokładnie mu chodzi.
— Ja… w-wiem o tym, Cieniu, ale nie potrafię tego do końca przetrawić — wymamrotałem, stresując się jego reakcją. Nie chciałem zawieść jego oczekiwań, przecież wystarczająco dużo dla mnie zrobił, powinienem być mu wdzięczny i w końcu sam wziąć się za siebie, nie mogę oczekiwać, że on zrobi to za mnie, nie mogę…
— Chodzi mi o to, że musisz o siebie zawalczyć, bo wiesz, jesteś dobrą osobą — odpowiedział cicho. — Nie chcę patrzeć, jak się marnujesz. Chcę, żebyś żył tak, jak kiedyś żyliśmy razem, pamiętasz? Tak, jak kiedyś byłeś szczęśliwy, jak wtedy, kiedy razem byliśmy dziećmi. Obiecaj mi to, Chwast.
Przez chwilę utrzymywaliśmy kontakt wzrokowy; ja z rozdziawioną gębą, niemogący uwierzyć w jego słowa, próbujący ułożyć je sobie w głowie i on, ukrywający swoje napięcie pod lekkim uśmiechem. Nie odpowiedziałem mu nic, jednak skinąłem głową, żeby potwierdzić, iż dotarło do mnie cokolwiek, co z siebie wydusił. Wtedy wstał i obejrzał się za siebie. Z tamtej strony dopływała do nas morska bryza, a także cichy śmiech szczeniaków, które bawiły się nieopodal. Ruda sierść połyskiwała w słonecznym blasku, a ja jedynie wpatrywałem się w jego piękno.
— Wydaje mi się, że to dobry moment, żeby się pożegnać — oznajmił Krzaczasty, odwracając się w moją stronę.
Stanąłem wtedy naprzeciw niego, by raz jeszcze przyjrzeć się brązowym ślepiom. Były lekko przymrużone, jakby był zmęczony tym dniem. Nie dziwiło mnie to, dlatego też nie chciałem protestować, by pozwolił mi zostać na dłużej.
— Dziękuję, Chwast, że przyszedłeś — dodał jeszcze.
— N-nie, to ja dziękuję — speszyłem się, ponieważ spojrzał się na mnie z kokieteryjnym uśmieszkiem. — Kocham cię, pamiętaj.
Opuścił wzrok, zawracając następnie w stronę szumiącego morza.
„Po co ja to powiedziałem, pewnie się zawstydził” powiedziałem pod nosem, karcąc się też w myślach — w końcu nic nie odpowiedział, więc pewnie uznał mnie za głupka przez takie słowa.
Słońce powoli zaczynało dawać znaki, że czas dzisiejszego dnia dobiegał końca, jednak nie chciałem jeszcze wracać do domu. Mimo tego, że zostałem sam, pragnąłem jeszcze raz przejść się po terenie klanu — posiadali ciekawsze miejsca, niż my. A może tak mi się po prostu wydawało, bo byłem tu zaledwie kilka razy i tak dobrze nie znałem tego otoczenia? Kto wie. Ciekawiło mnie także, dlaczego wcześniej Cień ruszył w stronę morza, choć posłania jego rodziny leżą w zupełnie innym miejscu. Postanowiłem więc rozejrzeć się po tej okolicy. Tuż obok wielkiego zbiornika wody mieściła się drewniana kładka, po której można było spacerować. Wziąłem przykład z tamtejszych psów i zacząłem podążać prostą drogą stworzoną z desek. Usadowiłem się na jej końcu, by podziwiać piękny widok; podobnie jak rano promienie słońca oświetlały taflę wody, która mieniła się na wiele kolorów. Był to tak naprawdę ładniejszy krajobraz, niż nasze zwykłe jezioro. Cieszyłem się przyjemnym odpoczynkiem, jednak trwało to niedługo. Kilka chwil po tym, jak skończyłem porównywać obydwie perspektywy, zaczęły dochodzić do mnie krzyki znad brzegu. Początkowo uznawałem je za radosne, jednak wkrótce zrozumiałem, iż były to błagania o pomoc. Wspiąłem się na wszystkie cztery łapy tak szybko, jak ciało mi pozwalało, by następnie zbiec z kładki i dostać się do miejsca, w którym działo się zamieszanie. I wtedy do mnie dotarło, jak bardzo samotny jestem. Chwast, który jeszcze kilka chwil temu cieszył się z tego, że jego życie zaczyna budować nową, szczęśliwszą ścieżkę, nagle rozpłynął się w powietrzu. Moje przerażone ślepia od razu zwróciły uwagę na dwóch dorosłych wojowników, którzy aż po szyję zanurzeni byli w tak pięknej, nieskażonej grzechem wodzie, i od razu odkryły prawdę, powodującą cały ten zgiełk. Poczułem ostatnie dwa bicia mojego serca, tuż przed tym, jak upadłem na mokry piach, po czym martwym spojrzeniem wpatrywałem się w przychodzącą morską pianę. I wtedy zrozumiałem, że nawet po upływie tysiąca księżyców, choćbym dalej stąpał po tej ziemi, moje oczy nigdy nie zapomną widoku rudej sierści, płynącej w blasku błękitnego morza.

[2276 słów: Chwast otrzymuje 22 PD]

29 grudnia 2021

Od Chwasta — Mianowanie

Akcja dzieje się przed śmiercią Laurencego.
— Chodź tu, nie uciekaj mi! Chcę wygrać chociaż raz! — usłyszałem jego rozpaczliwy wrzask, który sprawił, że poczułem żal wobec jego dziecięcych zachcianek, lecz także cierpki ból wrzynający się w środek delikatnych uszu. Nie miałem zamiaru się tak łatwo poddawać, jednak jeśli miałbym przez resztę wieczoru słuchać wywodu na temat tego, jak bardzo się starał i następnym razem na pewno uda mu się mnie prześcignąć, że to jego ciągłe przegrywanie to przez ból łapy spowodowany atakiem wiewiórki, to wolę zastanowić się jeszcze raz, czy warto świadomie to na siebie ściągać. Koniec końców i tak bym musiał dać mu wygrać, bo przecież by się biedak załamał kompletnie.
— Nie gadaj tyle, tylko biegnij szybciej — skarciłem go nieco, ledwo łapiąc oddech, bo przecież sam pędziłem jak na złamanie karku. Po chwili namysłu postanowiłem jednak, że to najwyższy czas dać staremu odpocząć, żeby na zawał mi przypadkiem nie zszedł. Niby ze zmęczenia zaczynałem zwalniać, co pozwoliło mu mnie dogonić. Odwdzięczył mi się wystawieniem języka ze sprośną miną, wręcz krzyczącą „I kto tu jest teraz najsilniejszym samcem alfa?!”, co, żeby nie skłamać, zamiast mnie wkurzyć, raczej uspokoiło. Dalej jest przy mnie ten sam Laurency.
— Widzisz, mówiłem, że tym razem mi się uda! — pochwalił się, skacząc wokół mnie z radości, jak nowo wykluty szczeniak, gdy dostanie patyk do gryzienia. — Chyba jednak nie jestem jeszcze tak stary.
— Jesteś, po prostu masz starczą amnezję — wymamrotałem do jego zadowolonego pyska, jednak złośliwy uśmieszek stał się tylko szerszy przez moje słowa. — Nie powinniśmy już wracać? Ciemno się robi, musisz iść spać.
— Masz rację, muszę… Czekaj, chodź no tu! To ty tu musisz gnać do wyra, mądralo! — oburzył się, chociaż nie za bardzo wiem dlaczego — skoro zachowuje się jak dziecko, to czemu nie traktować go jak jedno? Nie zważając na grymas panoszący się po jego twarzy, zacząłem się śmiać, mając nadzieję, że i on w końcu zacznie. Niestety, mimo wielu moich starań, wyciągnięciu najlepszych żartów spod ogona — znaczy się celowego potknięcia o kamień, czy powiedzenia tysięczny raz tego samego żartu o starej babie u Leonisa — nie pozwolił sobie na chociażby lekkie podniesienie kącików pyska, chociaż wiem, że bardzo chciał. W końcu to Laurency. On zawsze się chichra.
Nigdy bym nie pomyślał, że faktycznie dojdę do tego momentu, w którym nie mogę już nikogo nazwać mentorem, czy nauczycielem. Zawsze wyobrażałem sobie ten dzień jako coś niemożliwego, nieosiągalnego; zwykłe odnalezienie drogi powrotnej z lasu do obozu jest dla Laurencego dość sporym wyzwaniem, tak samo wyduszenie z siebie czegoś posiadającego większy sens, niż zdania wypowiedziane przez kilku księżycowego berbecia, więc w tym przypadku nie byłoby nawet mowy o nadawaniu mu tytuły mojego mentora. Nie wierzyłem, że z moją nieśmiałością, brakiem zdolności do jakichkolwiek komunikacji między psami i jego nadpobudliwością połączoną z dziecinnym charakterem, jakkolwiek będziemy w stanie dojść do porozumienia i zostać czymś na wzór znajomych, przyjaciół, nie, pójdźmy dalej, rodziną. Laurency stał się najbliższą mi osobą, nie tylko mentorem, wspierającym kumplem, kimś, z kim mogę spędzić każdą chwilę, każdą daleką wyprawę, czy przeżyć trudną sytuację, nie, pokochał mnie takiego, jakim jestem — jak własnego syna, jak kolejnego Mlecza. Przygarnął mnie, nie myśląc, że nie jestem tego wart, że będzie tego żałował, lecz z radością i chęcią obdarzenia mnie uczuciami, o których wcześniej mogłem jedynie marzyć. I za to już zawsze będę mu wdzięczny, bo jest dla mnie kimś ważnym, nawet mimo tego, że nie jest zbyt mądry.
— To co, gotowy? Jeju, Chwast, wyglądasz na strasznie zmęczonego! Coś ty robił w środku nocy, jak mówiłem, żebyś odpoczął?! Aaa, rozumiem, pewnie nie mogłeś spać z podekscytowania, założę się, że kręciłeś się w kółko i myślałeś o tym, że już za parę chwil zakończysz trening i staniesz się wojownikiem, mam rację? Wiesz, nie musisz się wstydzić, mnie możesz wszyst… — zaciął się, gdyż mu przerwałem.
— Nie, po prostu słyszałem, jak w kółko gadasz „Mmm, Chwaścik, patrz, jesteś wojownikiem!” przez sen — parsknąłem na widok jego miny, przez co zareagował dokładnie tak samo, jak poprzedniego dnia, co doprowadziło do tego, że aż do miejsca, w którym miało się odbyć mianowanie, szliśmy w ciszy.
— Psst, Chwaścik, ustaw się ładnie — szepnął z boku, a jego słowa zabrzmiały, jakby wypowiedziała je zestresowana ciotka, która chce, żeby wszystkie zdjęcia wyszły idealnie.
— Laurency, weź spadaj stąd — rozkazałem, starając się być jak najciszej, jak tylko się dało. Na całe szczęście mentor, który za chwilę miał przestać nim być, odsunął się nieco, żeby dać liderowi trochę więcej przejścia. Przez niemal cały proces i gadanie Dymu stałem i patrzyłem się przerażono-zdziwiono-zawstydzonym wzrokiem w stronę kibicującego mi kundla, który ciągle skakał z radości. Obok niego stał jego przyjaciel, uciążliwie próbujący uspokoić rozszalałego kolegę, ponieważ nawet z tak dużej odległości można było słychać jego radosne piski. Starałem się skupiać uwagę na liderze, co prawda poniekąd mi to wychodziło, ponieważ nie zwrócił mi żadnej uwagi, jednak połowicznie rozpierały mnie duma i złość ze względu na zachowanie Laurencego. Nie zamieniłbym go na nikogo innego, ale czy za każdym razem, gdy dzieje się coś ważnego, na co powinien uważać, musi przedstawiać najgorsze zachowanie, jakie na tym świecie istnieje? Miałem tylko nadzieję, że gdy całe to wydarzenie się skończy, będę mieć okazję, by mu to wypomnieć.
— Chwaście, jesteś tam jeszcze? Zostajesz tym wojownikiem, czy nie? — Dopiero jego donośniejszy ton wyrwał mnie z zamysłu i uświadomił, że moja cudowna passa w niedostawaniu upomnień właśnie się skończyła.
— T-tak, chyba… Znaczy oczywiście, że tak. Tak, zostaję wojownikiem, właśnie teraz! — wypaliłem, jednak dopiero po wypowiedzeniu tego na głos zrozumiałem, jak bardzo to zdanie było nie na miejscu. Na całe szczęście, moje zdrowie i honor Laurencego, Dym zdawał się nie przyjąć mojej nierozwagi do serca, ponieważ niedługo po mojej skromnej wypowiedzi zapowiedział mnie jako następnego Bezgwiezdnego wojownika. No i nie powiem, zrobiło mi się wtedy tak miło, jak mojemu byłemu mentorowi.
— Chwaścik, oj Chwaścik! To było naprawdę piękne, nie wierzę, że do tego doszło! — wybełkotał cały zasmarkany ze szczęścia, rzucając się na mnie, żeby objąć mnie największym dotychczas przytulasem. Aż tak jest ze mnie dumny?
— Bardzo ładna ceremonia — przytaknął widziany przeze mnie wcześniej kolega Laurencego, którego imienia jednak nikt nie zdążył mi wyjawić, dlatego nie wiedziałem, w jaki sposób się do niego zwracać.
— Koniecznie musimy to uczcić, słyszycie? Mój mały Chwaścik już wcale nie jest taki mały, jest duży, jak na prawdziwego wojownika przystało! Rany, powiedz, w jaki sposób chcesz świętować? Zjeść coś dobrego, ostro zabalować, może znaleźć jakąś trzpiotkę na jedną noc? — wymruczał obrzydliwie, za co otrzymał ode mnie soczystego kopniaka w lewą łopatkę. — No tak, ty to bardziej z chłopakami chyba.
— Możemy zrobić to, co robią dwunożni, kiedy są szczęśliwi — odezwał się drugi, wyciągać zza siebie coś kolorowego. — Przyniosłem nawet coś takiego, co wkładają sobie na łby.
Jego łapa przysunęła bliżej nieznaną mi rzecz, a starszy wytłumaczył, w jaki sposób ona działa. Następnie położył jedną z nich na pysku Laurencego, co bardzo mnie rozśmieszyło. Wyglądał, jakby wpadł na krzak pełen malin, jednak do twarzy było mu z tymi barwami.
— Jazgot, nie zabieraj mi Chwasta, to ja mam go tu zabawiać! — wrzasnął cały spięty, chociaż nie do końca wiedziałem, co go tak zdenerwowało, przecież wszyscy w trójkę mieliśmy się dobrze ze sobą bawić.
Nie odpowiedziałem na jego słowa, drugi pies także nie. Po prostu zaczęliśmy iść do przodu, podążając ścieżką, która prowadziła do dobrze znanego nam potoku. Był to ten sam, w którym kiedyś niemal nie straciłem życia. Do tej pory pamiętam każdy krzyk byłego mentora, starającego się wyłowić mnie z objęć mokrej śmierci. Gdyby nie on, prawdopodobnie nigdy bym się stamtąd nie wydostał. W sumie, gdyby nie on to nawet bym się tam nie znalazł, bo to w końcu wina jego nieuważności. Mimo to będzie mi brakować naszych dziwnych treningów.
— Chwaścik, myślisz, że to dobre miejsce? Podoba ci się? Może chcesz iść gdzieś indziej? — wydusił z siebie, gdy tylko zauważył, że zbliżamy się do końca podróży.
— Spokojnie Laurency, lubię tę przestrzeń — zapewniłem go, co przynajmniej na trochę go uspokoiło, a mi pozwoliło na rozpoczęcie odpoczynku od całego zgiełku zasad i obowiązków, które zawsze martwiły mnie jako ucznia. Kiedy Laurency siedział ze mną pod jednym z wysokich drzew, Jazgot szukał dzikich roślin, które moglibyśmy przekąsić. Podobało mi się to, co widziałem; Laurencego, który przestał wariować przez każdą najmniejszą głupotę, rozmawiającego ze mną na temat nieważnych drobnostek, powoli lejący się potok, którego szum przyjemnie koił uszy i niedaleko chodzącego wokół psa, rozglądającego się za drobnymi, różowymi plamami na krzewach. Dnia poprzedniego, gdy leżałem pod rozgwieżdżonym niebem, wyobrażałem sobie, jak mianowanie mogłoby wyglądać. Czy byłbym szczęśliwy, czy wszystko by się ułożyło? Czy stałby przy mnie Laurency? W tej chwili mógłbym odpowiedzieć na każde z tych pytań krótko — tak. Tak, bo zdawało się, że nareszcie tym razem każdy problem mam pod kontrolą.
— Laurency, pomożesz mi podnieść tę kłodę? — zawołał Jazgot, stojący nieopodal powalonego drzewa, spod którego wystawało coś, co błyszczało się przez promienie słońca, być może to właśnie zainteresowało kundla.
Były mentor bez zastanowienia podniósł się z ziemi, wysypując na mnie przyklejony do jego ciała piach, i ruszył do przodu. Nie zaszedł jednak zbyt daleko, w pewnym momencie widać było, jak łapy się pod nim ugięły; stęknął przeraźliwie z bólu, nie wiedząc, co właściwie się stało, zmartwiłem się jednak tysiąckrotnie bardziej, niż on. Jakby same z siebie moje kończyny zerwały się, aby szybko ustawić mnie do pozycji stojącej, a następnie zaniosły w stronę leżącego już na piachu Laurencego. Podobnie postąpił Jazgot, który porzucił cel dostania się do zdobyczy. I wtedy też wiedziałem, że jednak ponownie się przeliczyłem.
[944 1548 słów, Chwast otrzymuje 9 15 punktów doświadczenia]

21 września 2021

Od Chwasta do Laurencego — ,,Pożegnanie"

Cichy wiatr lekko powiewał schnącymi na koronach drzew liśćmi, odbierając uwagę od mojego dotychczasowego obiektu zainteresowań — Laurencego, który postanowił produkować się na tyle, aby nie wypłakać całego oceanu na naszym ostatnim, ale to tak naprawdę ostatnim treningu. Niby nic takiego, ale jednak koniec pewnej ery bywa trudny do przyjęcia, szczególnie, gdy jest się nadpobudliwym nastolatkiem zamkniętym w ciele starego wojownika. Chodził z jednego końca drogi na drugi, unikając złapania jakiegokolwiek kontaktu wzrokowego z moimi śmiejącymi się z jego zachowania ślepiami, które nieuniknienie wiodły taką samą drogę, co mentor. Przeskakiwały mozolnie z łap na pysk, z pyska na spokojnie spływający potok, następnie z potoku na malutki krzaczek, kształtem przypominający idealny okrąg, skąd wiodła już krótka ścieżka do zatoczenia kółka i ponownego pojawienia się w punkcie A. Zastanawiałem się, dlaczego zamiast ze mną szczerze porozmawiać, ciągle powtarza o tym, jak ważny jest kodeks wojownika i z jakiej przyczyny trzeba pamiętać, żeby zawsze przed polowaniem załatwić wszelkie potrzeby, nie tylko fizjologiczne, ale także na przykład potrzebę przytulenia się do najbliżej leżącego geja, czy obwąchania suczki, która nam się podoba. Mimo tego, iż powtórzył co najmniej trzy razy kwestię tego, jak dobrze jest zostać wojownikiem, albowiem tylko wtedy dostaje się gwarantowany szacun na dzielni, dalej go słuchałem. Nie wiem, czy aż tak interesowały mnie powtarzane przez niego zdania, czy zwyczajnie rozgorzała we mnie żałość, chcąca, żeby nie było mu przykro, jednak nie czułem się do tego przymuszony. Po prostu się zastanawiałem. 
— Chwaścik, mam nadzieję, że pamiętasz wzmiankę o podejrzanych wiewiórkach spotykanych w lesie — wtrącił, przypomniawszy sobie w głowie, że od jakichś pięciu minut o tym nie mówił. 
— Tak, są przebiegłe i mam się z nimi nie zadawać, żeby przypadkiem nie zejść na złą drogę — mruknąłem, przewracając śpiącymi oczami, jednakże widząc rozpierającą go dumę po wypowiedzianych słowach, zrobiło mi się jakoś lżej na sercu. 
Wyglądając jak spełniony ojciec piątki dzieci, uśmiechnął się jeszcze szerzej i powoli ruszył w moją stronę, uprzednio niemal nie potykając się o wystającą przy brzegu kłodę, co wzbudziło we mnie nielekki niepokój o zdrowie jego nie najnowszych mięśni, wszak ten stary śmierdziel pomału zaczynał się rozsypywać. Ilość księżyców, które nosił na swoich barkach martwiły mnie ostatnio bardziej niż zwykle, gdyż niesprawna mózgownica uświadomiła mi, iż wcale nie zostało mu już tak dużo czasu, jak jeszcze niedawno myślałem. Dzień, mogący być nazwanym tym nieszczęsnym, w którym ostatni raz powtórzy, że tamten rudzielec powinien zostać moim mężem, czy wspomni o jego dzikich przygodach z Cierniem i błędach z przeszłości, których wcale nie żałuje, zbliżał się nieubłaganie, a myśli z tym związane dręczyły mnie nieustannie. Czułem wręcz, jak lęk przed stratą Laurencego drążył w mojej głowie niepomierną dziurę, zabijając mnie nieśpiesznie od środka. Wszystko, co w ostatnim czasie razem robiliśmy, stale przypominało o kończących się zachodach słońca, wspólnych posiłkach, czy spontanicznych wypadach poza nasze tereny. Mimo że nasze życiowe ścieżki zbiegły się ze sobą w sposób przypadkowy, już dawno uznałem, że ktoś faktycznie chciał nas ze sobą zjednać. Nie wierzę w przypadki — wszystko jest wypisane w gwiazdach. Każde słowo, każdy uśmiech i gest. Spotkanie z ukochanym, poznanie przyjaciela, oczekiwana śmierć — ktoś już o tym wie, a ty nie masz szans nic z tym zrobić. Jednak będę mu do końca życia wdzięczny za to, że trafiłem akurat na Laurencego; bez jego pomocy nie poznałbym kogoś, komu na mnie zależy, kto o mnie dba, przejmuje się losem, który mnie spotka. Kto wierzy, że nie jestem bezwartościowym kundlem, niepotrafiącym się odezwać, gdy trzeba. Kto mnie kocha i kochać będzie.
— Chwaścik, jesteś tam? Mam nadzieję, że nie zabiło cię to moje gadanie — zaśmiał się nerwowo, nie wiedząc, czy przypadkiem nie jestem na niego zły. — Nie zabiło, prawda? 
— Nie zabiło — Powróciłem do rzeczywistości, opuszczając na jakiś czas moją otchłań rozpaczy. — Naprawdę to już wszystko? Coś szybko ci poszło. 
Laurency bez słowa przysiadł obok mnie, zapewne szykując swoje ostatnie trzy szare komórki do znalezienia odpowiednich słów, które pomogłyby mu sformułować ostateczną przemowę pożegnalną, zanim stanę się prawowitym wojownikiem i pójdę w jego ślady, znaczy się, będę przesypiać całe dnie i zacznę zawodowo ganiać wściekłe wiewiórki. Do moich uszu wciąż docierał szum wiatru, który jednak zdawał się być nieco stłumiony ze względu na jeszcze głośniejsze bicie serca starego mentora. Dochodziło do tego ciche dyszenie i odgłos gwarno wciąganego powietrza, co zwiastowało ponowne włączanie się systemu. Przez chwilę łamałem się też z myślami, czy przypadkiem owocnym nie byłoby zawołanie po medyka, ze względu na to, iż nie miałem pewności na to, że Laurency tylko myśli, a nie przypadkiem stresuje się na tyle, żeby zaraz odejść w zaświaty. 
— Słuchaj Chwaścik — szepnął cicho, zanim odchrząknął chrapiące gardło. — Zawsze wiedziałem, że stworzymy idealną parę, naprawdę! Jak spotkałem cię po napadzie tamtych małych gangsterów od razu pomyślałem sobie, że dogadam się z takim dzieciakiem, jak ty, pamiętasz to w ogóle? To dopiero były czasy, rozmiarowo byłeś porównywalny do długości mojego ogona! A teraz zobacz no jaki z ciebie przystojniak, mógłbym nawet rzec, że jesteś piękniejszy niż ja! 
Na jego pysku ponownie pojawiła się poważna mina, co porządnie mnie skołowało. Że niby Laurency mówi takie rzeczy i nie jest na jakichś ziołach? 
— Dobra, masz rację, nie będę cię okłamywać — westchnął przeciągle, na nowo powracając do swojego Laurencowania. — W dniu, w którym dostałem cię jako mojego ucznia, myślałem, że oszaleję z radości... Ale też byłem pewien, że ode mnie uciekniesz — przyznał bezwstydnie, kontynuując. — I nie wierzyłem, że w ogóle kiedyś ta chwila nadejdzie! Nie wiedziałem nawet, czy przypadkiem to nie była pomyłka — mruknął jękliwie. — Ale zostałeś ze mną, Chwaścik! Zostałeś i zobacz, co osiągnęliśmy! Tyle razem przeżyliśmy, czy to nie cudowne? Myślisz o tym czasem? Bo ja tak. Pamiętasz dzień, w którym prawie cię zabiłem? Albo ten, kiedy szukaliśmy razem Mlecza? A nie, czekaj, to był ten sam dzień... — powiedział pod nosem, drapiąc się za uchem, gdzie ja przez jego wspominki przypomniałem sobie o czym jeszcze chwilę, przed tą rozmową, tak intensywnie rozmyślałem. Sekundę temu zdobyty pomyślny i nostalgiczny humor, zniknął w mgnieniu oka, zamieniając się bezpowrotnie w sprawiające jedynie ból natarczywe myśli. Ale on nie zauważył. 
— Wiesz, chodziło mi po prostu o to, że stałeś się dla mnie bardzo ważny, Chwaścik — wydusił z siebie, spoglądając na mnie łagodnym, pełnym nadziei wzrokiem. — Kocham cię jak syna, wiesz? 
Przez bliżej nieokreślony czas nie potrafiłem zebrać się ani do ruszenia jakichkolwiek procesów myślowych, ani do palnięcia zwykłej głupoty, byleby wydusić z siebie cokolwiek, żeby przypadkiem nie zawieść wciąż czekającego na moją odpowiedź Laurencego, co stresowało mnie jakoś poczwórnie ze względu na to, iż cholernie, tak, użyję tego brzydkiego wyrazu, nie chciałem, aby najważniejsza osoba, jedyna, która kiedykolwiek wypowiedziała do mnie te słowa, poczuła się przeze mnie zraniona, przecież bym tego nie przeżył. 
— To chyba za dużo dla ciebie — stwierdził, wypowiadając słowa nieco smutniejszym tonem, co mocniej zakłuło mnie w serce, sprawiając, że wewnętrzny ból jedynie się powiększał i stresował mnie coraz bardziej. 
— N-nie, Laurency — wymamrotałem, trzęsąc się mimowolnie, co nie miało największego sensu, ze względu na brak realnego zagrożenia, przez które mógłbym w ten sposób zareagować. — Po prostu trochę się zmęczyłem, ale spokojnie! 
Zaśmiałem się nerwowo, próbując przekonać mentora, jak i siebie, że wszystko jest w należytym porządku i nie ma o co się martwić — przecież nic takiego się nie stało, prawda? To jak zwykle wymysł mojej wyobraźni, która nieposkromiona płata najróżniejsze figle. 
— Wiesz, kiedyś nigdy b-bym nie wpadł na to, że tak byśmy mogli się zżyć — wybełkotałem, czując wiele, o wiele za dużo emocji na raz, co spowodowało dołączenie nerwowego spoglądania na swoje łapy do poprzednich dziwnych objawów. Czułem też, że byłem przez niego obserwowany, przez co jeszcze bardziej wstydziłem się mówić dalej. — To trochę żenujące, heh… zwykle nasze rozmowy polegają na twoich wspominkach o byciu potężnym, męskim wojownikiem, czy wyrywaniu przystojnych kwiatków… Miałem na myśli, że po prostu nie przywykłem do czegoś takiego. 
Zrozumiał o co mi chodziło za pierwszym razem, przynajmniej takie odniosłem wrażenie po jego zachowaniu. Staruszek bowiem wyszczerzył swoje ostre zębiska, pokazując jaki to on nie jest zadowolony z tej chwili, zarazem próbując zapamiętać każdy szczegół, żeby mieć co wspominać po mianowaniu. Nie odzywaliśmy się już do siebie, jedynie słuchaliśmy szumiącej wody, która wciąż kojarzy mi się z momentem, w którym jako niewielki szkrab o mało co nie pożegnałem się przedwcześnie z życiem przez nieuwagę mentora. Zachodzące słońce przywoływało czas, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, także tuż po tym, jak o mało nie zostałem pobity. Trochę dużo mojego umierania jest w tej historii, prawda? Nawet jeśli, to nie jest to ważne. Cieszę się, że podczas naszych treningów, spotkań i zacieśniania więzów pokazał mi, co to znaczy mieć prawdziwą, kochającą całym sercem rodzinę — bo właśnie tym jest dla mnie Laurency, rodziną. 
 
W drodze powrotnej nie czułem się już tak źle, jak na początku dnia. Pogodziłem się z większością moich myśli; dotarło do mnie, iż tak naprawdę nic, co bym chciał, nigdy nie trwałoby wiecznie. Nie mogę życzyć sobie wszystkiego, co najlepsze i liczyć, że faktycznie się to wydarzy. Obydwie persony także zgodził się z moją wersją wydarzeń — lepiej jest uświadomić to sobie wcześniej i cieszyć się chwilą, żeby nie cierpieć, gdy zaplanowana przyszłość okaże się być inną od tej, którą chcieliśmy, żeby była. 
Toczyłem się wolnym krokiem w stronę znajomego mi od dzieciństwa legowiska, próbując nacieszyć się każdą chwilą spędzoną poza nim. Nie pamiętam, kiedy ostatnim razem rozmawiałem z kimkolwiek, kto spokrewniony jest ze mną więzami krwi. Parę księżyców temu? Paręnaście? Kto by to liczył. Każdego dnia oddalamy się od siebie coraz bardziej, powodując zanikanie jakiegokolwiek powiązania między nami. Nie, żebym narzekał oczywiście. 
Już od samego wejścia na teren naszej rodziny wyczuć można było silny zapach ziół, które miała w zwyczaju brać na częste bóle głowy. Zawsze, gdy czułem ich woń do mojej głowy wpadały sceny, których nie chciałbym już nigdy więcej widzieć, dlatego i tym razem mocno wzdrygnąłem się przez ostrość. Nigdy do tego nie przywyknę. 
— Chwast, to znowu ty? Gdzieś ty się szlajał?! — wrzasnął zachrypnięty głos, budząc we mnie najgorsze z możliwych myśli i lęków. Już po chwili zza rogu wyłoniła się niska postać, a wyraz jej pyska zwiastował dla mnie jedynie kłopoty. 
— Myślisz, że możesz sobie robić, co ci się podoba? Za kogo ty się… za kogo… uważasz? — zawyła początek, stopniowo tracąc zdolność do prawidłowego oddychania. 
Przez chwilę próbowała jeszcze ruszyć w moją stronę, co wprawiło mnie w stan przygotowania do ucieczki, jednak zamiast otrzymać soczyste uderzenie w pysk, ujrzałem jedynie spadające na ziemię nieruchome ciało mojej matki. Widok wrył moje kończyny w ziemię, pozostawiając mnie samemu sobie, co przełożyło się na wytrzeszcz moich oczu w celu dokładnego przyjrzenia się sytuacji. Z takiej odległości nie byłem w stanie stwierdzić, co tak naprawdę się wydarzyło, jednak coś wciąż trzymało mnie w miejscu i nie miało zamiaru puścić. Był to mój zdrowy rozsądek, który najwyraźniej rozsądkiem nie był, ponieważ w tej chwili moje łapy wiedziały lepiej niż głowa, której zadaniem jest dbanie o moje bezpieczeństwo w takich sytuacjach, co robić. Nie zastanawiały się, czy istnieje rzecz, którą mógłbym wykonać, aby polepszyć sytuację, ani nie myślały, dokąd mogą mnie zanieść. Zwyczajnie wbiegły w szybki ruch, zabierając mnie wilczym pędem z miejsca traumatycznego zdarzenia, pozostającego w mojej pamięci przez następne ubiegające chwile, w których walczyłem sam ze sobą o odzyskanie kontroli nad własnymi myślami; część mnie twierdziła, iż postąpiłem nieetycznie, że powinienem jej pomóc, aniżeli uciekać jak tchórz — druga zaś krzyczała jak zza mgły, że już nic nie mogłem zrobić. W odniesieniu do mojej obecnej, czyli oddalenia się na bezpieczną odległość od rodzinnego legowiska, głos ten miał rację — nie mogłem nic zrobić, albowiem nie wróciłbym tam nawet, gdyby miało zależeć od tego moje życie. Nie oglądałem się za plecy, tylko szedłem dalej. Poruszając się, czułem, jakbym zagłuszał obydwie persony, chcące zwrócić na siebie moją uwagę, tylko po to, żeby pozbyć się mnie w pochłaniającej rozpaczy z powodu tego, co się stało. Nie, tego co zrobiłem. Bowiem moją winą był ten wypadek; gdybym nie wrócił o tamtej porze, możliwe, że nie wstałaby z legowiska, zostawiając mnie w spokoju, możliwe, że uspokoiłby ją ojciec, akurat wracający na czas z polowania, możliwe też, że nie wróciłbym w ogóle, pozostawiając ich ku sobie samych, równocześnie uciekając od druzgocących problemów tak, jak teraz. Ale stało się i to, co minęło, nie może zostać zrobione inaczej. Potrząsnąłem głową mocniej, żeby zobaczyć, czy może dzięki temu pozbędę się niechcianych myśli, a gdy to nie pomogło, zrobiłem to ponownie i ponownie — aż doszedłem do wniosku, że sam sobie nie poradzę. Mimo narastającego tętna, starałem się nie wpadać w jeszcze większą panikę, niż ta, w której obecnie się znajdowałem; rozglądałem się nerwowo po okolicy, aby dostrzec jakiś znak, który podpowiedziałby mi, w jakim miejscu się znajduję. Niestety, żadne z drzew, krzewów, czy kwiatów nie wyglądało choć trochę znajomo, co znacznie wpłynęło na moje samopoczucie. Oddech przyspieszył, a w połączeniu z intensywnym myśleniem i poszukiwaniem wyjścia z labiryntu, stawał się on ostatnim składnikiem do wybuchowej mieszanki, po której nie sposób jest się jakkolwiek zebrać do logicznego myślenia. Dlatego potrzebowałem pomocy — a jedyną osobą, którą mogłem wtedy prosić o pomoc był Laurency.
— N-nie znajdę… zaraz, z-znowu… — mamrotałem niezrozumiale, starając się iść przed siebie, jednak łapy stały się niemal tak samo bezużyteczne, jak mózg. 
Nie mogłem skupić na niczym uwagi, ponieważ każda komórka szalała na własnych sposób; jedna zajmowała się myślą o mentorze, druga i trzecia tą o matce, a pozostałych dziesięć siedziało i zastanawiało się, w jaki sposób dotrzeć do bezpiecznego miejsca. 
Po tak długiej walce w końcu i łapy się poddały, układając moje ciało pod jednym z wysokich drzew, przysłaniających połyskujące na niebie gwiazdy. A gdy wystrzelony poza skalę poziom stresu związał moje kończyny, uniemożliwiając mi jakikolwiek ruch, jedyną rzeczą, którą mogłem wtedy robić, było wpatrywanie się w połyskujące na niebie gwiazdy. I pomyśleć, że mimo bycia Bezgwiezdnym, to one uratowały mnie od kompletnego zwariowania. 

<Laurency> 
[2263 słów: Chwast otrzymuje 22 Punkty Doświadczenia + Ikra w końcu umiera]

16 sierpnia 2021

Od Chwasta do Krzaczastej Łapy (Krzaczastego Cienia)

tw: badziewnie opisane branie narkotyków, bo nigdy nie próbowałem i nie mam pojęcia, jak to wygląda.
Cała ta zaistniała sytuacja powoli przyprawiała mnie o niemały ból głowy. Kompletnie nie wiedziałem, co się wokół mnie dzieje, ponieważ działo się za dużo. Nagle z mojej wielkiej przygody i próby odwiedzenia dawnego znajomego zrobiła się wielka maziaja, której poniekąd nie szło zrozumieć. Myślałem, że jedyne co mnie spotka to ochrzan od starszyzny, jako kara za nasze zachowanie, natomiast zdążyły wydarzyć się rzeczy zupełnie inne. Na drugi plan wskoczył także Laurency z kilkoma Bezgwiezdnymi u boku, na dokładkę psując moje plany, albowiem ledwo nie przyszedłem, a już miałem wracać do obozu, chociaż bardziej my, a nie ja, ponieważ szliśmy w grupie pełnej różnych psów. Tych, którzy nie byli mi znani, bałem się w zasadzie mniej niż zwykle, prawdopodobnie ze względu na ich przyjemny dla oka wygląd, natomiast przykładowo Laurency przerażał mnie doszczętnie. Jego zachowanie pogarszało się chyba z każdą minutą, wzbudzając we mnie coraz to większy niepokój o zdrowie psychiczne kundla; odkąd dowiedział się, że opuściłem teren klanu, by móc odwiedzić przyjaciela, z jego mordy nie schodził perwersyjny uśmiech, którego swoją drogą chyba jeszcze nigdy nie miałem okazji spotkać (i nie zamierzam widzieć drugi raz!), specjalnie próbował iść tuż obok mnie, posyłając spojrzenia nie do zrozumienia, ponadto nieustannie szeptał pod nosem pojedyncze słowa. No, jeśli to nie wygląda jak jedna z chorób, które Leonis ma w zwyczaju leczyć, to nie mam pojęcia jakiego rodzaju opętanie to jest. Może za długie spacery mu szkodzą?
— Hejka, Chwaścik — odezwał się, przyciągając ze sobą niebywałą energię ENFP, a ja zacząłem wątpić w istnienie sensu mojej egzystencji — Nie masz mi może czegoś do powiedzenia?
— Nie, chyba nie — oznajmiłem, jednak moja odpowiedź pozostawiła go nieprzeciętnie zawiedzionym.
— Nie okłamuj mnie, przecież widziałem cię z tamtym dzieciakiem — Aha, serio o to mu chodziło? — Ładny jest nawet, może do niego faktycznie zagadasz, co? Rude psy są totalnie w twoim typie, widać to na kilometr! Okej, czekaj, co?
Spojrzałem się na niego, jakbym patrzył na niesłychanie niemyślące, może nawet bardziej niż pies, o którym właśnie prowadziliśmy rozmowę, dziecko, opisujące swoje dziwne pomysły i fantazje, nie posiadające żadnego odniesienia do rzeczywistości. Tak, właśnie to robił w tej chwili Laurency.
— Mam do niego zagadać? Pomyśl przez chwilę, przecież chwilę temu się z nim biłem! — odparłem zaskoczony, wpatrując się we wciąż rozdziawiony pysk mentora, który dumnie tupał łapami po niezaschniętnym błocie. 
— Oj tam, oj tam, my z Leonisem też tak zaczynaliśmy, a teraz patrz, jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi! — zaśmiał się zadowolony, nawiązując ze mną kontakt wzrokowy. — Uwierz mi, jestem w tym mistrzem. 
Ta, bo mój mentor niby się zna na romantycznych relacjach? Przecież nawet nie znam tego jego Ciernia, skąd mam wiedzieć, czy ich związek jest normalny?
— Laurency, nie wiem czy… — zacząłem, jednak jeden z wojowników, którzy postanowili dołączyć do naszej wycieczki w stronę klanu Bezgwiezdnych przerwał mi mój ledwo zaczynający się wywód na temat tego, jak bardzo teoria mentora nie miała ładu ani składu i żeby najlepiej już nigdy nie wspominał o niskim rudzielcu, który wpędził mnie w objęcia śmierci z rąk Słoneczego Pyska, której niechcący spartaczyliśmy stosik kamieni.
— Lemur, tak? Masz chwilkę? Słoneczny Pysk chciałaby zamienić z tobą parę słów — odezwał się ledwo kojarzony przeze mnie głos psa, który znikąd pojawił się między nami, odciągając zagadanego kundla w stronę drugiej wojowniczki.
Przez jakiś czas szedłem spokojnie wydeptaną ścieżką, zastanawiając się nad słusznością teorii spiskowej mentora. Nie, no przecież to kompletnie nie składa się w całość. Chociaż może? Fakt, rudy wcale nie był taki brzydki, ale przecież oboje w dalszym ciągu nie osiągnęliśmy odpowiedniego wieku, żeby w pełni bawić się w takie rzeczy, niektórzy mogliby pomyśleć nawet, że to nielegalne i totalnie nam się w głowach zrobiła różowa papka od tych bijatyk. Czekaj chwilę, czemu się nad tym w ogóle zastanawiasz, Chwast? Westchnąłem. Moje oczy wędrowały mozolnie z ziemi do nieba, wciąż znajdując te same widoki. Jasnozielona trawa, brązowa kora drzew i ich szmaragdowe korony, jakby wieżyczki pałacu. Powieki stawały się coraz cięższe przez brak jakiegokolwiek sensu trzymania ich w górze. Na przedzie paru dojrzalszych, śmiejących się z niezrozumiałych dla mnie żartów, jednak nigdzie brak wrogiego ucznia. Zaraz, brak wrogiego ucznia! Gdzie on poszedł? Tak szybko uciekł?
— Dalej śmierdzisz ptasim gównem, wiesz? — burknął niezadowolony głos, przywołując nagłą falę dreszczy, przeszywających całe moje ciało. Czy on musi się tak skradać?
— A t-tobie to chyba brakuje porządnego wychowania — zająknąłem się, gdy nisko spuszczona głowa przybliżyła się do mojego pyska. — Przepraszam bardzo, ale co ty robisz?
— Chcesz się stąd urwać? — wymamrotał, jakby zawstydzony składaniem propozycji wspólnej ucieczki, nieco rozbawiając moją przerażoną dupę. 
Przyjrzał mi się, samemu wyglądając jak inna osoba, niż przed chwilą. Był spokojniejszy, czułem, jakby chęć zabicia mnie ociupinę go opuściła. Ale pewnie nie na długo.
— Nie chcesz, to nie — odparł, odwracając się ode mnie w stronę skrętu ścieżki. A ja podążyłem za nim.
Im bardziej nasza podróż się wydłużała, tym silniejsze odnosiłem wrażenie, iż moje spostrzeżenie sprzed parunastu minut nie było trafne. Nie odzywaliśmy się do siebie ani półsłówkiem, udając, że dla siebie nie istniejemy. Tym bardziej nie wiedziałem, po co zaproponował mi wspólne zboczenie ze szlaku. Przez ciągłą obecność mentora i życie z jego ekstrawertycznym, pociesznym i nader głośnym charakterem byłem nieprzyzwyczajony do tego typu cichych zachowań z drugiej strony. Z tego też powodu kompletnie nie miałem ochoty nawiązywać z nim głębszej więzi, mimo dość długich nalegań Laurencego, któremu zrodził się w głowie pomysł „spiknięcia” mnie z tak skrytym w sobie uczniem z Flumine. Przez całą naszą relację nie słyszałem dziwniejszych słów niż chwilę temu, a Laurency akurat uwielbia rzucać kuriozalnymi stwierdzeniami. Ten stary wojownik, pomijając nawet wszelki szacunek i miłość, którą go obdarzam, kompletnie sobie nie radzi w tych, czy podobnych sprawach. Niewykluczone, że prawie każda jego znajomość opiera się głównie na Laurentowskich wahaniach nastrojów i rozmawianiu o gejach, nie inaczej, oj nie. Jeśli kiedykolwiek przyjdzie mi poznać jego partnera, od razu wypytam się, w jakich okolicznościach się poznali. Mogę się założyć, że podczas jego opowieści zejdę z tego świata albo ze śmiechu, albo z płaczu. Oczywiście nie mówię też, że w tym temacie jestem niemożliwym ekspertem, bo nie jestem, lepiej nie wspominać też mojego braku znajomych i ciągłego otaczania się w towarzystwie na wpół myślącego Bezgwiezdnego i jego ociupinę nierozsądnych znajomych, jednak wolałbym nie przyjmować od niego tego typu porad. Jeszcze się go posłucham, spowoduję jakąś wojnę i co wtedy?
— Mógłbyś się tak nie ociągać? W takim tempie to szybciej się zestarzejemy, niż dojdziemy na miejsce — prychnął naburmuszony towarzysz, jakby sam od początku nie szedł ślimaczym tempem. To przez niego wolniej stawiałem łapy, przecież zamordowałby mnie wzrokiem, o ile nie naprawdę, gdybym stanął mu przypadkiem na ogon!
— Muszę utrzymywać odstęp, żebyś przypadkiem nie skręcił mi karku… — wyszeptałem najciszej, jak się tylko dało, żeby tylko ten rudzielec nie przyswoił do siebie tych słów, ponieważ nie zwiastowałoby to raczej niczego dobrego. Niestety kompan stale szukał konfliktów, odwracając łeb w moją stronę i przyglądając mi się świdrującym wzrokiem, co jedynie zdążyło przysporzyć mi ogromnego bólu coraz mocniej bijącego serca. Hola, hola, oczywiście nie z zauroczenia, ale przez obawę o stratę życia z jego przeraźliwie ostrych szponów. Rzecz jasna moja żądna wiedzy natura nie pozwoliła mi tym razem odwrócić oczu, jak na normalną przerażoną osobę przystało, a coraz bardziej prosiła się o wpatrywanie w bursztynową mordę właściciela ogromnego zada. Co ciekawe, dostrzegłem pewną różnicę, na którą wcześniej mój mózg nie zwracał większej uwagi — mokry nos przypominał barwą bardziej jeden z rodzajów kwiatów, który ma w zwyczaju rosnąć w miejscu mojego pierwszego spotkania z Laurencym, niż korę drzew. Taki mały fun fact do kolekcji wiedzy bezużytecznej.
— Nie gap się tak, bo oślepniesz od patrzenia na moją urodę — mruknąłem z większą pewnością siebie, myśląc, że skoro do tej pory nic mi nie zrobił to raczej opanuje swoją żądzę bycia najpotężniejszym samcem alfa i raczej mnie nie zaatakuje — przynajmniej nie bez ostrzeżenia, ponieważ na walkach to chyba się jeszcze znam. Przynajmniej tak mi się wydaje, bo gdy ostatnim razem naparzałem się z wiewiórką, to wygrałem!
— Chyba miałeś na myśli brzydotę — warknął ostrzegawczo, co wcale mile nie zabrzmiało. Nie wiedziałem też, dlaczego w przeciągu sekundy zrobił się z niego taki nadąsany burak. Może ma parcie także na pewnych siebie osoby? Albo skrycie mu się podobam, tylko jest kretynem i nie chce się do tego przyznać? Oby nie!
Po zakończeniu krótkiej wymiany zdań, która tak naprawdę nie miała żadnego sensu, ponieważ jedynie pogłębiła dzielącą nas przepaść pełną złości i chęci mordu, zapadła bardzo przyjemna, choć nieco zbyt długa jak na moje przyzwyczajenia cisza, tak naprawdę ratująca mnie w tamtej chwili z opresji. On szedł w swoim tempie, ja w swoim, nie zwracaliśmy na siebie uwagi i było mi to na rękę. Łączył nas jedynie wspólny cel, równocześnie zmuszający nas do przebywania w tym samym miejscu w tej samej chwili, jednak dało się z tym żyć na dłuższą metę. Uczeń z Flumine prowadził mnie przez gęsto zalesiony las, jakby znał go na wylot; dobrze wiedział, gdzie się znajduje, którym zakrętem podążać, czy warto pchać się w tę wielką kałużę, zamiast spróbować ją jakoś obejść. Cieszył mnie taki przewodnik, albowiem miałem jakąś pewność na to, że dojdziemy do Bezgwiezdnego obozu wcześniej, niż wlokąca się za nami starszyzna, która prawdopodobnie wcale się nie ociągała, tylko próbowała nas jak najszybciej znaleźć, ponieważ nikt z obecnych raczej nie zaufałby temu rudzielcowi gdziekolwiek oddalić się ze mną bez dorosłego. No, może oprócz mojego mentora. Mógłbym się założyć o wszystkie moje bursztyny, że w momencie, gdy ja podrywałem się wzajemnie z nowym chłopakiem, ten wypłakiwał oczy za wszelkie lata z obawy, że znowu mnie zgubił. Nie dziwię mu się, też bym się zesrał w gacie, gdyby mój uczeń po raz kolejny uciekł mi sprzed nosa. On kiedyś przeze mnie umrze na zawał.
— No dobra, co teraz, panie przywódco? — zapytałem Krzaka nieświadomie, kompletnie zapominając, że jest on tykającą bombą, którą z łatwością można zdetonować.
— Nic, pomyliłem drogę — wydusił beznamiętnie, odwracając przymuszenie łeb, aby upewnić się, czy jeszcze za nim stoję. — Musimy zawrócić.
— Nie mam na to siły. Wysysasz ze mnie ostatnie krzty energii — odparłem, siadając obok jednego z większych drzew jabłoni. — Możemy chwilę odpocząć?
Nie odpowiedział mi na pytanie. Rudy chyba uznał je za zbyt głupie, aby było jakkolwiek warte uwagi, co nielekko mną poruszyło. Czyżby aż tak mnie nie lubił? Nie, przecież to nie jest ważne, bo jest kretynem, a na co mi taki kretyn? No właśnie, na nic. Powinienem przestać przejmować się bezsensownymi bzdurami.
Usadowiłem się w miejscu, z którego miałem dobrą widoczność na Krzaka, towarzyszący nam krajobraz oraz ewentualną drogę, mogącą nam pomóc, gdy postanowilibyśmy się ruszyć. Obserwowałem nieznaną mi okolicę, żeby później z łatwością zapamiętać wygląd miejsca. Jednym z moich ulubionych zajęć jest zdecydowanie buszowanie między wspomnieniami pięknych miejsc, a to akurat się do nich zaliczało swoją niezwykłą prostotą. Wokół wiele zielonkawych, gdzieniegdzie bursztynowych liści, które ochoczo szeleszczą wraz z ruchem łap. W oddali więcej wysokich żywych wieży, przykrytych wysokimi krzewami i szarymi skałami. Do tego dołączyło się dziwne uczucie, jakby ktoś obserwował ruchy moich gałek ocznych. I miałem rację, ponieważ tą osobą był nie kto inny, jak wrogi uczeń, wylegujący się jak gdyby nigdy nic. Utrzymywaliśmy go przez chwilę, nawet myślałem przez chwilę, że rzuci coś w stylu „masz coś na mordzie”, jednak nic takiego nie miało miejsca, co jeszcze bardziej wprowadziło mnie w zakłopotanie. Czego on ode mnie właściwie oczekuje?
Gdy tylko Krzaczor postanowił zerwać ze mną niewinny kontakt wzrokowy, usadowił się między pnącymi wysoko w górę dębami, chowając się nieświadomie pomiędzy gęstymi zaroślami, co uniemożliwiło mi upewnianie się, czy aby na pewno jestem bezpieczny w miejscu, w którym spoczywałem. Minęło jednak troszkę czasu, co znacząco wpłynęło na moje poczucie bezpieczeństwa. Zdążyłem się nieco rozluźnić, ponieważ z powodu narastającego stresu większość moich mięśni postanowiła zbić się w ciasną kupę, tworząc bolesne uczucie, uniemożliwienie ruchu, przez co jedynym narządem zdolnym robić cokolwiek były moje oczy. Ich czujną uwagę przykuł kolorowy krzew, na którym rosły bladoróżowe maliny, o których niegdyś uczył mnie Laurency. Nie są trujące, to pamiętam. Wzrok zawisł na nich przez jakiś czas, aczkolwiek, gdy oczy znudził ten sam widok, ruszyły nieco niżej, ażeby znaleźć swą następną zdobycz — grzybki. I to nie byle jakie grzybki, albowiem ich kształt nieco różnił się od tych, które zazwyczaj można spotkać na swojej drodze podczas szukania miejsca na poranne gówno. Te były niezwykłe, wyróżniały się, wręcz krzyczały, żeby zwrócić na nie uwagę. A co Chwast lubi najbardziej? Oryginalność. Przy okazji byłem też nieco głodny, toteż nie trzeba było długo czekać na rozwój wydarzeń.
— Hej, Krzaczor — rzuciłem, żeby zwrócił na mnie swoje mordercze spojrzenie. — Co myślisz o tych grzybkach?
Na początku nawet się nie odwrócił, aczkolwiek szum deptanych przeze mnie liści musiał go zaciekawić, przez co jego wzrok powędrował na moje łapy i znajdujące się tuż przed moim pyskiem rośliny.
— Może tego nie jedz, co? Nie wiadomo, czy ci dupy nie rozerwie — warknął zbulwersowany Rudy, zapewne bojąc się konsekwencji zjedzenia nieznanego kwiatu. (Tak, kwiatu, bo nie mam innego synonimu.)
— Oj tam, głodny jestem — mruknąłem zirytowany usłyszanymi wulgaryzmami, jednak wiedziałem, że wszelka próba zwrócenia mu uwagi nie miałaby najmniejszego sensu. Ktoś go serio powinien wychować.
Parę wystających ponad trawę główek grzybów wylądowało w moim pysku, a ja starałem cieszyć się każdym kęsem, żeby zaspokoić wilczy głód, albowiem nie rosło ich w tym miejscu zbyt wiele.
— No i co? Żyjesz tam jeszcze? — Podczas gdy ja wciąż przeżuwałem każdy kęs, zaśmiał się kpiąco, pewnie czekając na wielki wybuch bomby atomowej, co, jestem pewien, ucieszyłoby go niezmiernie, jednakże nic takiego nie miało miejsca, ponieważ w tym właśnie momencie stał się cud na świecie.
— Ależ spróbuj, jakie to dobre! — wrzasnąłem zadowolony z odkrycia smakowitej przekąski, jednak Krzak zamiast się cieszyć, wyglądał na co najmniej zdegustowanego moją postawą. — Co się patrzysz, serio mówię, spróbuj! 
Ale moje słowa chyba go nie przekonały, albowiem mimo tego, że towarzysz podniósł wygodnicki tyłek z miejsca, w którym odpoczywał, to wcale nie podszedł skosztować pyszności, a jedynie stanął niedaleko mnie i zastanawiał się, czy przypadkiem nie ma do czynienia z największym debilem na tej planecie.
— Przegrzał ci się mózg chyba — stwierdził, robiąc kąśliwą minę. — Prędzej stanę na dwóch nogach, niż wezmę to do ust ( ͡° ͜ʖ ͡°).
A żebyś się zaraz nie zdziwił!
Fuknąłem na niego obrażony, licząc na kolejny uśmieszek z jego kolekcji „uśmieszków dla totalnych debili”, żebym poczuł się nieco bezpieczniej przed tym, co miałem zamiar zrobić. Wpatrywałem się w niego w intrygą, a na mój kompletny brak ruchu Krzak zareagował w ten sposób, w jaki sobie zażyczyłem. Pozwoliło mi to na działanie, ponieważ wtedy, gdy najmniej spodziewał się reakcji z mojej strony, złapałem za jego futrzasty kark, żeby następnie przycisnąć jego rozdziawiony pysk do mojej zdobyczy, tym samym wpychając mu parę pysznych grzybów do mordy.
— Do reszty ci się w dupie pomieszało? — warknął, próbując wypluć resztki połkniętych roślin. Co za marnotrawstwo jedzenia.
— Przesadzasz — stwierdziłem, poklepując go dumnie po plecach. — No i co? Dobre, nie?
Znowu nie odpowiedział. Jeśli zrobi to kolejny raz, to przysięgam, zamorduję go własnymi łapami do spółki z Laurencym! Wyszarpał się spod mojego objęcia, uciekając na drugi koniec niewielkiej dziury drzew, w której ówcześnie przystanęliśmy. Co za kretyn, jeny, co za kretyn…
Od momentu, w którym postanowił dać mi do zrozumienia, że serio jest coś ze mną nie tak i najprawdopodobniej przydałoby mi się jakieś leczenie, ignorowałem go przez jakieś dwie minuty, do momentu, w którym kopnął mnie nagły zastrzyk energii, w kółko powtarzający „Kurde, Chwast, nie ma na co czekać! Ruszaj tyłek!”. Okazał się być na tyle przekonujący, iż mnie, tego ogarniętego osobnika, opanowała żądza równoczesnego rozlewu krwi i fizycznego dotyku od kogoś, kto znajdował się najbliżej. I tą osobą był niestety pan maruda, który wyszarpałby mi oczy, gdyby tylko miał dobrą okazję.
— Ej, Krzak, chodź na solo — palnąłem, kompletnie się nie zastanawiając nad konsekwencjami wypowiedzianych słów. Jak można było się domyśleć, ze względu na jego naturalne problemy psychiczne, na reakcję nie trzeba było długo czekać. Poderwał się nagle z miejsca, zmierzając w moją stronę. Już z tej odległości można było zauważyć jego połyskujące w słońcu ostre pazury, na których myśl serce podchodziło mi pod samo gardło z czystej ekscytacji. Niemniej w chwili, będącej tą rozpoczynającą starcie, straciłem czucie w przednich łapach, które były niezbędne do wykonania jakiegokolwiek ruchu. Do pierwszego symptomu doszło także ciągłe przemieszczanie się obrazu, choć nie było ono tak dręczące, jak pozbawienie możliwości wskoczenia na plecy Rudzielca i ściągnięcie go na dół.
— Cholera, czekaj chwilę — jęknąłem z przerażenia, gdy ciemne gwiazdy zaczęły zasłaniać mi wszelki widok. — Twoje dupsko zniknęło mi z pola widzenia!
Usłyszałem obok cichy pomruk, który został poprzedzony cichym szelestem suchych liści. Próbuje mi namącić w głowie, czy co?
— Nie gadaj tyle, bo stracę ochotę — mruknął, rozciągając swoje zaspane mięśnie. — I ty pewnie też, bo się w gacie zaraz zesrasz.
Zaśmialiśmy się synchronicznie na jego słowa, co poniekąd wyprowadziło mnie ze stanu „srania w gacie”, tak jak to Rudy opisał. To nie tak, że bałem się samej walki, ponieważ wierzyłem w swoje umiejętności, dodatkowo ustaliliśmy, iż zachowamy to w tylko i wyłącznie w ramach treningu — tak, aby nikomu nie stała się krzywda. Kto wie, co to były za grzyby? Może dodają magicznej siły? Moją głowę bardziej zaprzątał wirujący wokół obraz świata, który mój mózg chyba przestał już dawno pojmować. Nim ustawiliśmy się naprzeciw swoich pysków, wszystkie kolory zaczęły mieszać się w jedną całość, tworząc coraz to dziwniejsze barwy i wzory, wiele wzorów! Nie potrafię znaleźć w mojej pamięci czegoś, co przypominałoby piękno tamtych cudacznych widoków.
— Ale masz szerokie źrenice! Normalnie, jak dupa Iryski! — wrzasnął Rudy, wyrywając mnie z głębokiego zamyślenia nad prawdziwym kolorem liścia, który właśnie spadł mi na czubek nosa.
— Serio? Ej, a ty już nie jesteś rudy — stwierdziłem z zawodem, chcąc na nowo zobaczyć tamten bursztynowy kolor, który z ostatnim czasem wpadł mi w oko. Ot, takie rozczarowanie.
Podczas gdy ja próbowałem pozbierać się po ataku oczopląsów i narastającego bólu głowy, który odczuwałem mniej więcej pięć razy bardziej, niż zazwyczaj, już niezbyt rudy (a przynajmniej w moich oczach) towarzysz stawiał kroki coraz to bliżej i bliżej mnie do tego stopnia, że w pewnym momencie niemal stykał się ze mną końcówką futra. Gdyby okoliczności różniły się od tych, w które zostałem wtedy wrzucone (oczywiście nie z własnej winy, skąd miałem wiedzieć, żeby nie dotykać tamtych grzybów? Laurency powinien mnie o tym uprzedzić) zapewne dostałby ostrym kopniakiem po mordzie, jednak trująca substancja chyba za bardzo mną zawładnęła, może nawet częściowo wyłączyła mózg, ponieważ bez zastanowienia przysunąłem się do niego bliżej. I nie, wcale nie wyglądało to uroczo, jak u normalnej pary, która jest ze sobą praktycznie całe życie, a bardzo niechlujnie i zapewne zawstydzająco z widoku trzeciej osoby, albowiem nasze łapy leżały na sobie, tworząc jedną całość, natomiast pysk Krzaka sunął powoli w górę, co na przemian mnie przerażało i mocno ekscytowało. W pewnym momencie ciało ucznia praktycznie na mnie leżało, co wzbudziło we mnie chęć krzyknięcia czegoś w stylu „złaź ze mnie, bo żebra mi złamiesz”, lecz gdy popchnął mnie w stronę gęstego buszu, zrozumiałem, o co temu kretynowi chodzi — przynajmniej tak mi się przez chwilę wydawało, ponieważ jak tylko znaleźliśmy się między zieloną zasłoną, zaczął robić rzeczy, o których nawet w najgorszych koszmarach nie śniłem. No, teraz to chyba będę je mieć codziennie.
Jednymi z ostatnich wspomnień, wciąż utrzymujących się w wielkim katalogu retrospekcji, była spadająca z drzewa szyszka, uderzająca prosto w moją cierpiącą z bólu głowę, która jeszcze chwilę przed spotkaniem z twardym kłosem leżała na miękkich plecach rudego towarzysza. Na moje szczęście ostatni, a jak mi się wydaje, najważniejszy fragment naszych grzesznych czynów został mi z pamięci wymazany, jakby za sprawą magicznej różdżki, która chciała oszczędzić mi porannego wstydu, przychodzącego wraz z urywkami wczorajszych wybryków. Ostatnimi słowami, które siarczyście zakończyły moją nieszczęsną podróż do krainy wodnych psów, były głupie wyrazy padające z ust płaczącego z dumy Laurencego, szybko wyłaniającego się zza gęstych, ledwo widocznych krzaków wraz z pozostałymi wojownikami — „Jestem z ciebie taki dumny, Chwaścik! Wiedziałem, że jesteście dla siebie stworzeni!”

<Krzaczasta Brwio?>
[ 3259 słów, Chwast otrzymuje 32 punkty doświadczenia i 5 punktów treningu]